Melis'in Yeri

Mary ve Max

2009-12-07T22:33:00.004+02:00

Ben tek çocuğum. Çoğu tek çocuk gibi ben de dışarıda kardeşimi aradım. Demek insan yapısı aslında kardeşe teşne... Yalnızlığa değil... Yalnızlığı severim, bakma... Ama belki de alışmak zorundaydım ve sevmek... Ama severim, yani demek ki alışabildim. Gene de bir kardeş isteği... Ben kardeşimi okullarda aradım, ben kardeşimi mahallelerde aradım, yazlıktaki komşu çocuklarında, vapurda yanımda oturan insanlarda... Aradım, buldum sandım, kardeşim yaptım, sonra değilmiş, gittiler, hiçbiri kalmadı, ben yalnız kaldım. Benim lisede çok yakın bir arkadaşım vardı. Ben lisede biraz problemli bir çocuktum. İçime kapanıktım, sosyal değildim, kendime güvenim yoktu, ama kafam çok çalışıyordu, kafam fazla çalışıyordu, kafam derin çalışıyordu, yaşımdan olgundum, bu sebeplerden ötürü arkadaşım dostum azdı ama özdü de, çünkü bu tarz bir kişilik, benzer kişilik yapısında insanlarla karşılaşınca, ortaya çok büyülü bir paylaşım çıkar. Konuşmadan anlaşmalar çıkar, birşeye bakıp aynı anda bakışıp gülmek çıkar, bu paylaşımdan bağ çıkar, bu paylaşım insanları bağlar, ama bu bağlar, sıkı değilse koparlar... Benim lisede çok yakın bir arkadaşım vardı. O da biraz problemliydi, o da sosyal değildi, onun da kafası çok çalışıyordu, o da yaşından olgundu, o bir erkekti, biz sanki birbirimizin karşı cinsteki versiyonlarıydık, konuşmadan anlaşır, paylaşırdık, birbirimizi çok severdik. Bir gün, kar yağıyordu, 16 yaşında çocuklar olarak tüm sınıf çok heyecanlanmış, cama koşmuştu,herkes bağırışmaya, şımarmaya başlamıştı, bense, 16 yaşında bir çocuk olarak yerimden kalkmamıştım, bilmiyorum, kar beni o denli heyecanlandırmamıştı, oturduğum yerden de görebiliyordum, üstelik bağırıp çağıracak birşey yoktu. Çocuklardan biri, ne kadar sıkıcısın dedi, yakın arkadaşım ise, ne kadar olgunsun, seni o kadar iyi anlıyorum ki dedi akabinde... Gözlerim dolacakken birden kendime gelmiştim onun bu sözleriyle... Unutmam... O arkadaşım sonra üniversite okumak için Avusturalya'ya gitti. Giderken ev adresimi almayı ihmal etmeden. Ve mektuplaşmalar başladı. Sayfalarca, mürekkeplerce... Ne büyük bir heyecandı tanrım, posta kutusuna bakmak, onun mektubunu beklemek, gelmediğinde sabırsızlanmak ve meraklanmak, geldiğinde evet, çığlık atarcasına, şımarırcasına coşku duymak, heyecanlanmak. O heyecanla, büyük bir özenle zarfı yırtmak, içinden çıkan gizemli kelimelerin içine dalmak... Hemen cevap yazmak, rengarenk kağıtların, süslü zarfların içine koyup yollamak ve aldı mı acaba diye merak etmek, bir seferinde mesela mektubu doğumgününe denk getirmeye çalışıp acaba ulaştı mı diye meraktan deliye dönmek... Bir süre sonra karşılıklı hediyeleşmeye başlamak... Zarfın içinden mektup dışında, kırılmış tütsülerin, sabunların, küpelerin, defterlerin, cd'lerin, doldurulmuş kasetlerin, fotoğrafların çıkması... Tanrım, o ne büyük bir heyecandır,o nasıl bir ritüeldir, o nasıl bir büyüdür... Sonra 1999 yılında hayatıma, hayatımıza internetin girmesi... Mektupların yerini chat'in, e-mailin alması. Heyecanın çat! diye, elektriklerin çat diye gitmesi gibi, çat diye bitivermesi. Hediye yerine sanal e-cardlar, emaille atılan fotoğraflar, bir ritüelin sonu... Avustralya'dan gelen arkadaşın artık o arkadaş olmaması, belki benim artık ben olmamam, hiçbirşeyin eskisi gibi olmaması, toparlamaya çalışılsa da, yolda gelirken zarf içinde kırılmış tütsüler gibi hiçbirşeyin bir daha biraraya gelememesi... Ama gene de bu anıların, o kırık tütsüler gibi güzel kokması... Ben bunları yaşadım. Sonra üzüldüm, ağladım, yalnız hissettim. Sonra geriye attım. Unutumaya çalıştım. Sonra unuttum. Arada hatırladım, sonra çok unuttum. Yıllarca unuttum. Sonra ben, geçenlerde bir film izledim. Ben geçenlerde bir film izledim ve filmin onbeşinci dakikasında hüngür hüngür ağlamaya başladım. Avustralya'da yaşayan asosyal ve problemli ve yalnız ve mutsuz Mary, rastgele eline geçen bir Amerika adresine mektup yazar. Tesadüf o ki yazdığı kişi 44 yaşında bir adam olmasına rağmen, asosyal ve problemli ve yalnız ve mutsuzdur. Birbirlerine mektuplar yazmaya, hediyeler yollamaya başlarlar... Yıllarca.. Film, o meşhur klişe cümleyle biter, akrabalarını seçemezsin ama arkadaşlarını seçebilirsin. Ama benim gözüm seçemiyor artık, nerede bu arkadaşlar? Nerede, aslında kimi zaman akrabadan, kimi zaman bir aşktan daha önemli olan bu can yoldaşları? Ne oldu bize? Nerede, ne oldu da bıraktık çaba sarfetmeyi? Filmde, büyüyünce delicesine tutkuyla aşık olduğu erkekle evlenen Mary, sırf Amerika'daki arkadaşını kırdığı için hayata küsüyor, o aşık olduğu adamı bile görmüyor gözü. Çünkü dostluk bazen herşeyden önemli, aşk başka birşey, bir tene de aşık olabiliyor insanoğlu, bir kokuya da, bir sese de, hiçbir ortak yanı olmayan bir insana da aşık olabiliyor, hiçbirşey paylaşamasalar da aşık kalabiliyor, anlatılamaz sebeplerden ötürü... Oysa dostluk öyle mi, dostluk paylaşım, dostluk, benden bir tane daha var hissiyatı, dostluk güvence, dostluk konuşmadan da anlaşmak... Dostluk o tütsü kokusu... Mary ve Max...

bana yolculuk başlasın

2009-10-13T22:01:00.004+03:00

İnsanlar ikiye ayrılır. Hayır cart diye bacaklarından gibi bir espri yapmak değil amacım. Gayet de ciddi. İnsanlar ikiye ayrılır.

İnsanlar vardır, hayatı hafife alabilen, çok fazla derin düşünmeden yaşayan, yüzeysel yaşayarak gayet de mutlu ve başarılı olabilen.

İnsanlar vardır, hayatı hafife alamazlar. Herşeyi çok fazla düşünürler, derine inmeden yapamazlar, herşeyi iliklerinde hissederler. Hayat onlar için zordur.

Hayat benim için zordur.

Ama değişmek... İnsanlar değişmez.. vardır, bir de insanlar değişebilir.. vardır. Zaten, böyle beylik cümlelerin hep tersleri de söylenmiştir. Birbirleriyle inanılmaz çelişen atasözleri de vardır. Dolayısıyla bence kurallar yoktur, deneyimler ve tekrarlar sonucu söylenmiş beylik sözler vardır, bunlar insandan insana, dönemden döneme, mekandan mekana değişir.

İnsanlar değişir mi değişmez mi... Bilmiyorum. Ben değişmeyi seçtim. Aslında yanlış oldu. Ben öğrenmeyi seçtim. Yollar varsa, o yolları öğrenmeliyim çünkü bu dünyada yaşıyorum. Her ne kadar kendi dünyamda yaşıyorsam da- evet çok düşünen ve derin düşünen insanların kendi dünyaları vardır- sonuç olarak maddi, somut, elle tutulur (bu somut demek zaten, evet, neyse), herkesle paylaştığım bir dünyada yaşıyorum. Kabullenmek ve boyun eğmek değil, koyun olmak ve vazgeçmek değil. Sadece öğrenmek...

Yıllar önce yazdığım bir yazıda, kural bu ve uymalısın diyordu bana dünya ve ben de ona, ya uymazsam, uyamazsam? diye soruyordum. Hayatı yeniyordum o yazıda ben. O bana oyna diyordu ben oynamıyorum diyordum. Beni sınıyordu, acaba sonundaki ödül için mi sınıyorsun diyordum, hayır ödül falan yok, varsa da onu sana veren ben değilim diyordu bana cevap olarak.

Şimdi yenmek yenilmek yok. Hayatı öğrenmek var. Hayatı kabul etmek var. Sadece benim dünyam yok, bir de dış kabuk var, evet var, demek var. O zaman öğreniriz. O zaman uygularız. Değişmeden, unutmadan, özden geçmeden, arada şeytani/melekçe bir gülümsemeyle göz kırpıp içerideki benliğe, devam ederiz o yoldan. Bu kadar basitmiş corç deriz şakacı bir edayla, bak ben şimdi daha neler yapıyorum bu öğretilerle...

Benliği unutmamak bir de hah. Tamam insanları çok sevmek, ama kendini daha çok sevmek. Mümkünse ilk önce kendi menfaatini düşünmek. Menfaatçi olmak değil, tanrım neden insanın aklına hep uçlar ve kötüler gelir? Burada benliğini unutmuş bir insandan sözediyoruz. Benliğini unutmuş bir insan için menfaatlerini hatırlamak, o kadar bebek adımı ki...

Benlik. Ben şunları istiyorum, ey hayat dediğinde, gerçekten dediğinde, gerçekten de olması. Evet, Tanrılar Okulu. Hayır Secret değil. Evet, Tanrılar Okulu. Evet, düşle ve olsun. Hayır bu kadar basit değil. Evet, bu kadar da basit aslında. Basit, zordur. Tıpkı azın çok olması gibi. Kavramlar... Kargaşalar... Üç noktalar bir de:)

Oluyor, geliyor. İstiyorsun oluyor, uyguluyorsun tutuyor. Sekmiyor. Yanıltmıyor. Oluyor.

"İyi düşün iyi olsun adamım, ne istersen oluuurrr, yeter ki isteee, hayat sana cevap verir adamımm" demekle olmuyor. Deneyimlemekle oluyor. Biraz delirmekle oluyor. Kafayı kırmakla biraz. Tamam kendini kaybetmemekle ama... biraz da kaybetmekle. İnançlarını yitirerek değil ama biraz bağları gevşeterek, bak burası kesin. Bağları gevşet. Tamam, çok haklısın, hep haklıydın, ama, afedersin siktir et. Bırak. Bağlar gevşiyor, kafa kırılıyor azıcık, ben mi kurtarıcam bu memleketi edası azıcık, tamam kendini kaybederek, karaktersizleşerek değil merak etme. Dürüst ötesi olmak zorunda değilsin sadece mesela. Kendine dürüst ol ama dış dünyaya karşı gerek yok. Dalga geçerek biraz, sanki ne istiyorsa onu veriyormuş gibi yaparak... Bu muydu ya bu muydu diyerek... Çok basit olduğunu öğrenerek. Zoru sevmeye devam ederek ama basitse birşeyler onları da basit kabul ederek...

Kendi dünyandan asla ödün vermeyerek... Bu ödün kendine karşı olur zaten. Demek hayat böyle, ben de acımasız, karaktersiz biri olurum, değerlerimi kaybederim anasını satiim, istanbul sen mi büyüksün, ben mi büyüğüm arabeskine gerek yok. Ödün vermeden, değişmeden. Sadece öğrenerek, kabul ederek ve uygulayarak.. Evet evet oluyor.

"Bana" yolculuk başladı...

Efes Pilsen One Love 2009

2009-06-22T12:36:00.006+03:00

Uzun süredir yazmıyordum birşeyler, tamam itiraf, pressyado ve stressyado, bu blogun yerini aldı biraz.

Sevgilimle bu pazar Efes Pilsen One Love Festival'deydik, çok güzel geçti, kah güldüm kah ağladım (evet Yasemin Mori'yi dinlerken bir hüzün bulutu geçti üzerimden kısa süreli), yıllar önce keşfedip çok çok severek dinlediğim ama bir süredir takip etmediğim Starsailor ve klibindeki kızı uzun süre solist zannedip olmadığını anlayınca hafif bir hayal kırıklığı yaşasam da severek dinlemeye devam ettiğim Röyksopp da süperdi. Beer Mojito ise enfes bir tattı.

İşsiz geçen bu yaz günlerinde maddiyat elverdikçe bu tarz aktivitelere gitmeye çalışıyoruz, napalım:)

Melis

2009-02-12T12:55:00.001+02:00

KriZlerdeyiZ

2009-01-09T22:13:00.002+02:00

2009, gelir gelmez bana birşeyler öğretecek sene olacakmış, bilemezdim.

Ben, huyum, can çıkar huy çıkmaz, herşey benle ilgili sanıyormuşum meğer ve herşey benim elimde sanıyormuşum. Ben gene tersten gidiyorum.

Ne demek tersten gitmek? Mesela herkes sakinleşmek için psikoloğa gider, sakinleşmek için ilaç alırken ben sakinliğimden kurtulmak için gitmiş, ilaç almıştım.

Herşey benim elimde düşüncesinde de tersten gitmekteyim. Çünkü herkes kaderci ve neden bu benim başıma geliyor diye ahlanırken, ben hep MEA CULPA'cı oldum, hep kendimde aradım hataları, kendimi aşmaya çalıştım, atıyorum işsiz kalıyorsam benim hatamdı, sevgilim yoksa benim hatamdı, kiralık bir eve çıkamıyorsam benim hatamdı, benim başarısızlığımdı ve aşmalıydım, bulmalıydım bir çözüm. Hep de buluyorum gibi hissettiren birşeyler çıktı karşıma ve aslında benim elimde olmadığını bazı şeylerin, belli etmedi bana hayat.

Ta ki 2009'a kadar... Aslında belki de 2008'in sonuyla başladı. Yetkin Dayı'yı kaybedişimizin şoku, beklenmedikliği, birşeylerin habercisi gibiydi. Güle oynaya ameliyata giren biri, ameliyat masasından kalkamıyorsa, biz bu hayatta neye müdahale edebiliriz ki diye şöyle bir geçmişti aklımdan hastanede ağlarken, ama geçiverdi o rüzgar ve gene ben istediğim herşeyi başarabilirim, ama yapamıyorum henüz hissi geri geldi hemen oturdu eski yerine.

Sonra 2009 oldu. Kriz dediler, yalan dediler, lafta dediler, teğet dediler... Amaaan derken, birden çok sevdiğim işimin de krizden dolayı tehlikeye girdiğini öğrendim. Benden çok çok memnun olduğunu, ama şu an ağzımla kuş tutsam, değişecek birşey olmadığını çünkü kriz olduğunu söyleyen bir patron. Ben mi yeterli değilim duygusunu sıfırlayan... İşsiz kalmak.. Bu zamana kadar hep ben istedim de işsiz kaldım. Bu işi istemiyorum dedim, ama en ufak bir boşluk hissinde hemen niye işim yok benim, niye çalışmıyorum, yetersiz miyim, tembel miyim, çalışmalıyım, herşeyi yapmalıyım, kazanmalıyım, benim yeterince çalışmamamdan dolayı eve çıkamıyorum vs vs vs derken, şimdi bir eev çıkmak için en imkansız zaman olduğunu söylüyor herkes. Herkesin, müdürlerin, üst düzey yöneticilerin işsiz kaldığını, herkesin ne yapacağını bilemediği, adeta dünyanın durduğu yıl'ın yaşandığı aşikar... Her an işsiz kalabilirim, boş kalabilirim ve ilk kez bu benim elimde değil sanki...

Aslında garip biçimde hoşuma gitti.. Bir rahatlama duygusu yarattı bu kadercilik ve insanlarla aynı kaderi yaşıyor olmak... Oh be, ülkece, hatta dünyaca battık, ohhh diyorum adeta... Ne yükmüş...

Video Klip Çalışmam

2008-11-26T01:07:00.000+02:00

Şarkı: Break The Spell/Colourless
Yönetmen: Melis Zararsız
Kurgu: Melis Zararsız, Levent Turkan, Bahadır Öztürk

gene deftere çiziktirmişim...

2008-10-14T12:18:00.001+03:00

dünyan çok dar... görüşün çok dar... genişletme potansiyelin var... bir başka dünya keşfediyorsun. daha geniş bir dünya. senle kıyasla... yoksa gene dar, kendi çapında... o dünyayı sonuna kadar içine çekiyorsun. sonuna kadar... nefesini son damlasına kadar kullanarak... ciğerlerini acıtacak kadar.. o ne derse doğru, o ne severse, o ne tercih ederse, o ne yaparsa senin kanunun. harika bir oyun... bir kimliksizlik... bir kimlik giyinme oyunu... üstüne çok yakıştırıyorsun. uygun tarafları var çünkü. olmasa onu seçmezdin giymek için. bazı yerleri zorluyor ama aldırmıyorsun. oyun başladı artık. zırh çoktan bedenine işledi. geri dönüş, yok olmasa da zor...

sonra, bu zırh kalbine doğru ilerlemeye başlıyor. zırh kalbine işliyor. zırh kalbine bastırıyor. zırh kalbini acıtıyor. uymadı.. zırh bedenine uyduysa da kalbine uymadı. kalbin sıkışıyor. nefesin sıkışıyor. bu muydu? hata mıydı? acıyor her bir iliğin, kemiğin artık. zırh seni sömürmeye başlıyor. onu kullanmanın bedeli belki de.. zırh senden çalıyor. anlıyorsun ki bir sen varmış zırhtan önce. bir sen varmış çalınabilecek kadar değerli olan. zırhla yer değiştirmek isteyecek kadar değersiz bulduğun sen, çalınacak bir mücevher oysa ki... evet çalınmasına izin veriyorsun. göz göre göre senden vazgeçiyorsun. hayır vazgeçmiyorsun. son anda sen, senden vazgeçmiyorsun. gücünü topluyor ve zırhtan kurtulmaya çalışıyorsun.

zırh çok güçlü ve bir o kadar çekici, yanıltıcı... zaman geliyor izin veriyorsun kanına girmesine, zaman geliyor, hatırlıyor ve savaşıyorsun. savaş çok uzun sürüyor. kazanıyorsun. seni. baştan beri elinde olanı. yani elde var sıfır. veya elde var sonsuz. nereden bakıyorsun?

not: bunu yazdığımda örümcek adam 2'yi seyretmemiştim :)

deftere çiziktirmişim....

2008-10-14T11:51:00.000+03:00

aslında bazen, tanrının ne kadar da çok benimle olduğunu farkedip korkuyorum. bazen tanrının ne kadar da çok oyunlarıma karşılık verdiğini, benimle birlikte bu oyunlarda yer alıp buna zaman ayırdığını farkedip utanıyorum.

kocaman dünyada sen ve dertlerin kum zerresi kadar önemsiz lafına inat, çok önemli olduğuma inanmaya yetecek kadar delil yakalıyorum. ve o zaman farkediyorum, herkes kendi ömrünün tanrısıdır. farkediyorum ki tanrı denen güç, içimizdedir. anlıyorum, anlamalıyım ki, o güç sen ne yaratırsan, ne görmek istersen sana onunla cevap veriyor. bunu görmek istememek bazen işe geliyor. hatta çoğunlukla...

böyle bir güce sahip olduğuna inanmak olağanstü bir durumken, bu gücü reddedip, olaylar benim dışımda gelişiyor, bazı şeyler ben ne yaparsam yapayım değişmiyor'a inanmak çok daha kolay geliyor... o gücü başkasına devredip o ne derse o olsun, sen de bu senaryoda rolünü kabullenmiş bir aktör ol istiyorsun çoğu zaman. halbuki yönetmenin sen olduğu bir filmde, dekor, sahne, kostüm, ışık, oyunculuklar, hepsi senin eserin... bu sorumluluğu kabul etmek sana kocaman bir paket hediye sunacak aslında... işine gelirse...

Perihan Mağden'den..

2008-09-30T14:35:00.001+03:00

Çok Hassas Birileri..
Melis'ten C ve O'ya ithaf.. Zira, bu kadar
olur...

Bazı çok hassas insanlar bana vampirleri hatırlatırlar:Biz kaba saba köylülerin ne kadar kanlarını içseler, daha o kadarını emmek isterler.Onlar öylesine hassas, öylesine kırılgan, öylesine özeldirler ki...Önce sizi eğitirler: Bir laboratuvar faresi gibi. Tavlamayı, baştan çıkarmayı, elde etmeyi harikulade iyi bilirler. Zaten onların hayatta işi, budur. Sonra, yani sizi ilişkinin kafesine tıktıkları andan itibaren, bu olağanüstü hassas ruhların esirisinizdir: Laboratuvar faresisinizdir. Sizi nevrotik bir fare yapmak üzre, duygu eletroşokları yollayacaklardır. Aynen deneysel psikoloji laboratuvarlarında yapıldığı üzre.Esir fare kapatıldığı ‘ilişki kutusunda’ sağa adım atsa, şok yiyecektir. Sola adım atsa, şok yiyecektir. Yemek kutusuna doğru yollansa, şok yiyecektir: Yollanmasa, şok yiyecektir. Fare, ne zaman şok yiyip ne zaman yemeyeceğini asla anlayamaz. Zira nedensizce ve kuralsızca şoklar yiyerek iyice sersemletilecek, tarumar edilecek, sonunda da bombok bir nevrotik fare haline gelecektir.Olağanüstü hassa, kırılgan ruhlar da, size aynen bunu yaparlar. Sizi tıktıkları ilişki kutusunda, “A, kalbimi kırdın” der, bir şok yollarlar. “Çok üzgünüm” der, şoku dayarlar. “Yine anlamadın beni” der, şoklarla kutunuzda, bunaltırlar.Siz, giderek tuhaflaşırsınız. Kendinizi porselen dükkânında bir fil, bu aşırı hassas ruhların gül bahçesinde bir öküz, sırtındaki yumurta küfesiyle Eminönü-Tahtakale arasında ilerleyen bir hamal gibi hissedersiniz. Herhalükârda kaba saba, odun gibi filan, hissetmenizi kendinizi, karşınızdaki aşırı kırılgan ruh, mutlaka temin edecektir.Bu ruh kafeslenmesi esnasında habire, ‘düzelmeye’, ‘incelmeye’, ‘anlamaya’, ‘doğru olanı yapmaya’ çalışır, çalışırsınız. Hatta inceldiğiniz yerlerden koparak; muhtelif parçalara ayrılırsınız. İşin içine bir nebze olsun akıl mantık sokmaya çalışır, avucunuzu ve yaralarınızı yalarsınız. Zira aşırı hassas ruhlar, sizi tesadüfi şok dalgalarıyla madara etmektedirler. Onu yaptın da bu değil; hayır! siz hep böyle bir mantık silsilesi için çırpının durun, kırgınım! anlaşılamıyorum! ah ben ne yalnız ne inceyim! deyip deyip ‘durduk yerde’ sizi siz olduğunuz için cezalandıracaklardır. Zira ağzınızla kuş tutsanız, bu aşırı hassas ruhların aşırı hassasiyet seviyelerini, tutturamazsınız.Bunlar, aşırı hassasiyetleri yüzünden üzüledursunlar, bir de bakarsınız ki, sizi canhıraş bir şekilde üzmekte; ruhunuzu cayır cayır yakmaktalar. Onlar ise aşırı hassasiyet salıncaklarının konforunda, aslında tatlı tatlı sallanmaktalar.Bir kere, hassasiyetleri öyle bir sabun köpüğü, öyle bir dokunduğunda dağılan balondur ki; bunlarla ne kadar çırpınsanız gerçek bir iletişim kuramazsınız. Ne kadar konuşsanız, sesinizi o kadar duyuramazsınız. Yavaş yavaş uyandığınız acı gerçek şudur: O kadar kendileriyle doludurlar ki, sizi görmemektedirler. Size bakmamaktadırlar. Kendileri o kadar mühimdirler ki, son kertede siz, umurlarında değilsinizdir. Onlar ve acıları. Onlar ve kırılganlıkları. Onlar ve sırları. Onlar ve kırık kalpleri. Onlar ve onlar.Siz, cam fanuslarının önünde tepinmektesinizdir. O cam kırılmaz, aşılmaz, içine nüfuz edilemez bir camdır. O cam, onların ne denli iyi korunup sizinse ne kadar ortalıkta olduğunuzun da, en hain kanıtıdır: Acılar içinde oldukları iddiasıyla sizi fena halde acıtmaktadırlar. Hiç anlaşılamadıklarını iddia ederken, sizi anlamak için serçe parmağa kadar gayret sarfetmediklerini, özenle gizlerler. Kırık kalpler kontenjanını tamamen doldurduklarından, sizin paramparça olmuşluğunuzu kaydedecek mecalleri, tabii ki yoktur.Gözyaşları, sizi silip süpürmek üzere hazır beklemektedir. İncelikleri, habire göğsünüzü delmeye hazır oklardan oluşur. En mühimi, sizi ciddi olarak, kendinizden soğuturlar. Bu hassas ve duygulu insanların, anlar gibi oldukları tek duygu kendi duygularıdır. Empati yetenekleri doğuştan felce uğramış gibidir. Ne kadar çırpınsanız, bu kafeste o kadar çaresiz kalırsınız. ‘Karışıklılık’ nedir bilmedikleri için, sizi hakikaten perişan etmeye muktedirlerdir.Uyanmanız gereken mesele, ‘bu aşırı hassasiyetin’ değeri kendinden menkul bir reklam kampanyası olabileceğidir. Karşısındakine bu denli kör ve aldırışsız hiçbir hassasiyet, gerçek olamaz. Bu olsa olsa, bir kendi kendiyle dolu olma hali, bu nevi narsisizm, bir sahte duygulanımlar oratoryosudur. Perde indiğinde, böylesine berbat bir temsilin sizi nasıl olup da bu denli üzebildiğini anlamanız, epey zamanınızı ve emeğinizi, alacaktır.
Perihan Mağden

Kadın-erkek filan....

2008-08-16T22:56:00.000+03:00

itusozluk'te yazmışım zamanında, okudum tekrar hoşuma gitti, burada da paylaşmak istedim:

kadın erkek ilişkileri

ben çözdüm hacı. şimdi herşeyden önce kaçan kovalanır. bu bir doğa kanunudur. kabul etmiyorum diyen varsa gelsin, ettiririz. ondan sonra şöyle. erkek vücutsal olarak daha güçlü, kadın daha güçsüz yaratıldığından olsa gerek, kişilik konusunda olay tam tersidir. kadın annedir. dolayısıyla erkek araba kullanır, odun keser, kavga eder, gücü bunun gibi aktivitelerden alır. kadınsa narindir hassastır, bu yüzden başka şeyleri geliştirmek zorundadır. aklı geliştirir, duyguyu geliştirir, güdülerinin de etkisiyle koruma kollama olayları çözme empati kurma detay düşünme gibi konularda kendini geliştirir. daha sonra bu iki cins biraraya geldiğinde iki taraf ta birbirlerine güçlerini gösterir ve bundan hoşnut kalırlar. çünkü kendinde olmayan karşı tarafta vardır. fakaaaat... ne zaman ki kadın güçsüzleşir, ne zaman ki kadının kendi sahasında problemleri olur, erkek kadından soğur. kadın anaçtır. kadın güçlü kişiliğe sahiptir. kadın sevgi doludur. kadın vericidir. kadın babalık bekleyemez karşı taraftan kadın güçsüz hissedemez, kadın sevgi bekleyemez, kadın almayı bekleyemez. bu beklentiler erkeği bir nevi yetersiz hissettirir, erkek bocalar. bilmediği bir alanda soru sorulmuş öss öğrencisine döner. aynı şey erkekler için de geçerlidir. erkekler alanlarında başarısız olduklarında, bu, cinsel güç, fiziksel güç, maddi güç olabilir, kadın erkekten soğur. erkek güçlü olmalıdır, yuvaya ekmek getirmelidir, kadını tatmin etmelidir vs. bazen kadınlar kadınlarla erkekler erkeklerle mi mutlu olurdu aslında diyorum. cinsel olarak değil ama duygusal paylaşımlarda çok daha mutlu ve anlaşılır olurdu herşey. oluyor da zaten, buna da arkadaşlık diyoruz evet biliyorum.

%&^+%'%^++&%/

2008-08-16T16:26:00.000+03:00

demin beşyüz çarşaf yazı yazdım ve bir şekilde uçtu gitti!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

şu an sözcük doğrulama:

aqmkj

yani diyor ki.... ben böyle işin..

ufff bi daha nasıl yazıcammmm

Carpe Diyemiyem

2008-07-31T23:15:00.000+03:00

Yaşam andadır. Geçmiş küldür. Geçmişi düşünerek vakit kaybedersin çünkü geçmiş diye birşey yoktur. Adı üstündedir, geç-miştir, bit-miştir... tır tır tir tir...

Anılar elle tutulamaz, hislere dokunulamaz, üstelik beyin özellikle herşeyi hatırlamama, bilinçaltına atma veya tamamen unutmaya programlıdır, yoksa hiçbir acının üstesinden gelemez, delirirdik. O yüzden allahtan elle tutulamıyor, allahtan bazı hisler, hatırlananlar somutlaştırılamıyor, baktık ki düşünmek hatırlamak birşeye yaramıyor, biz de unutuveriyoruz. Unutuvermeyi seçiyoruz. Diyoruz...

Buraya kadar ok.

Peki ya eski bir cüzdanı bambaşka bir amaçla açarken içinden 1997 tarihli bir tiyatro bileti çıkınca? Peki ya bir defter bulununca, içi iki kişi tarafından yazılmış? Söz uçar yazı kalır'ları ne yapıcaz? Bunlar somut değil mi? O biletin orada duruyor olması somut değil mi?

Anılar donar durur bana sorarsan biryerlerde....

Sen ben o biz siz onlar...

2008-07-30T18:37:00.000+03:00

Küçücük şeylerden mutlu olabilen biriyim. Evet bu klişe cümle, çok şahane ama yanında promosyonu var bende: Kocaman gözle görülür mutluluklar ise asla yetmiyor.
Yani kimsenin mutlu olmayacağı salakça birşeyden deli gibi mutlu olabilirken, herkesin sevinçten taklalar atacağı birşey bana yetersiz gelebiliyor.

Yazarken farkettim. O zaman bu herkes'ten farklı olmakla ilgili birşey. Daha doğrusu, genelgeçerlere uymamakla.. Norm'lara uymamakla. Çünkü beni çok mutlu eden o küçücük şeyi küçücük yapan, aslında başkalarının yargıları, normları. Beni çok mutlu ettiğine göre demek ki küçücük birşey değil demek ki halbuki. Veya bana yetersiz gelen birşey, demek ki yetersiz, takla atacak birşey yok.

Her bir insan sayısında dünya var. Algılar...

here we go again...

2008-07-29T22:41:00.000+03:00

Peki..

Hmmm.. bıraktığım yerden devam edemem. Hafızam çok iyi değildir. Neler oldu, kısaca şöyle. Beyazperde'de yazı işleri müdürü oldum, maaşım artmadı ama ekstra aldığım işler oldu mynette o yüzden az birşey de geçmiyordu elime part time çalışan biri olarak. Ya da belki de az geçiyordu ama umurumda değildi çünkü yaptığım işi çok çok çok seviyordum. İzmir hayallerim konusunda ne yapıcam, nasıl bırakırım beyazperdeyi diyecek kadar. Ama bana gelecek de vaadetmeyen bir beyazperde. Ev hayalleri konusunda elbette...

Bu arada mynet arkadaşları edinilir bir sürü, çoğu iyidir, hoştur, sevimlidir, kafadır... B ile tanışılır, daha da bir memnun olunur. Gene bir ruh eşliği... Hayata somurtarak baktığım tarafı paylaştığım bir B. Belki diğer ruh eşi dediklerimden tek farkı var. Vicdanlı biri B. B ile Olympos'a gittik birlikte. Çok güzel bir tatil yaptık, ve yakınlaştık. Ama dönünce birşey oldu. Büyü bozuldu. Uzaklaştık... Düşmanmışızcasına.. Koparcasına.. Anlamsızca... Sonra ben dayanamayıp ne iş diye hesap sordum geç de olsa. Geç olmadı aslında, sadece güç oldu. Şimdi konuşan iki arkadaşız. Arada haberleşen...
(hızlı geçtim, farkındayım...)

Sonra bazı sıkıntılar doğar iş yerinde ve tam da o arada başka bir iş imkanı doğar.. Kader gibidir herşey.. Birdenbire kendimi binrota.com'da, Harbiye'de buldum. Kesseler bırakmam dediğim beyazperdeyle zoraki ayrılış...

Bizimkiler hazirandan beri yazlıkta.. Evde yalnızım. Güzel tabii. Kötü tabii. Öyle yani...

O, gene belirdi ve klibi sen çek dedi. Gene peki dedim. Çektim. Sen kurgula dedi. Gene peki dedim. Sağolsun bana son iyiliklerini yapıyor O. Bir daha şans vermek yok bana iyilik yapmasına... Klip bitecek, öküz ölecek...

Ayçamla Bodrum'a gidiyoruz haftasonu. Oh ne ala mualla.

Bu çok kısa ve çok samimiyetsiz bir özetti dostlar. Gazete haberi tadında. Öyle oldu böyle oldu. Ya içimde neler koptu? Azzzz sonra, şok şok şok, flaş flaş flaş.

Yine Yeni Yeniden...

2008-07-28T20:56:00.000+03:00

En son yılbaşı sonrası yazmışım bloguma... Ve sonra kapattım. Neden bilmiyorum. Sustu içim. Yazacak anlatacak kelimelerim sanki sadece yaşanmak istediler... Paylaşmak, garip.. Blog daha da garip.. Ben çok döktüm içimi, çok gösterdim herşeyimi, sonra tanımadığım etmediğim insanlar canımı acıtacak kadar içerilere girip yorum yapabildiler. Benim suçumdu dedim, ama rahatsız oldum kendimden. Hayatta da bunu yaparım, çok açarım sonra acır, sonra kendime kızarım... Ama ne olur? Yaşamaya devam ederim. Aynı hataları yapa yapa, biraz daha ders ala ala...

Yazmaya da devam etmeye karar verdim. Yazmadan yapamam, yapamadım. Kalemle, kağıtla yazmaya devam ettim zaten bu yedi ay boyunca ama paylaşım da sürsün istiyorum galiba...

Sekiz ayda çok şey değişti. Tahmin edeceğiniz üzere... Özetlerim bir ara.. Şimdilik sadece merhaba!

Bitsin: Yeni Yıla Nasıl Girersen Öyle Geçer

2008-01-10T01:13:00.000+02:00

Yılbaşında birkaç kız arkadaşımla birlikte biryerlerde birşeyler yemek sonra da eve gelip tabu oynamak isterdi deli gönül. Üç beş kız arkadaş bu planı gerçekleştirmek için konuştuysak da bir türlü tam bir karara varamadık. Perşembe günü ise mynet'in yılbaşı partisi vardı, allahtan ona gitmişim zira cumartesi akşamı hafif bir öksürük ve halsizlikle bir yattım, pir yattım. Pazartesi'ne gelen yılbaşı gecesi gayet 39 derece ateşle yatmakta, kabuslar görmekteydim. Salı da yattım. Çarşamba da... Perşembe artık sıkıntıdan gittim işe. Öksür tıksır gittim. Kar yağmıştı ama gittim.

E ne oldu iyileşemedim. İşe git, eve gel uyu şeklinde devam ediyorum. Pis bir öksürük bırakmadı yakamı.

Neyse.

Sağlık dileyeyim kendime önce 2008 için. Sonra da büyük bir değişiklik dileyeyim. Büyük bir değişiklik. Büyük.

Fotolar yılbaşı gecemi özetliyor.

Okuyan herkese iyi yıllar...

Kısa kısa...

2007-11-18T05:45:00.000+02:00

İnsanın işini sevmesi kadar önemli ne var bilmiyorum. Herhalde sevgilisini sevmesi. Ama işte, onu bilmiyorum.

Geçen hafta gidiyodum. İlk kez serum yedim. Bizimkileri üzdüm. Neyse...

Olumlu düşünce konusunda çok yol katettim. Çok. Ruh sağlığımı kazanmak konusunda oldukça başarılıyım.

Üretmeye başlamış olmam, bunda yardımcı oldu elbet. Bir de Tanrılar Okulu.

Çok sakinledim. Kavgalarımı durdurdum. En önemlisi, NİYE sorusundan kurtuldum. Kadere inanmaya başladım. Bıraktım. Hayata bıraktım. Oh, hafifledim. Tüy gibiyim...

Ayça'yı çok seviyorum. Bir de İrem'i. Biri kardeşim biri ablam sanki. İyi ki varlar da hayat güzelleşiyor.

M diye biri var. Şeker. Öyle işte :)

İzmir'i çok özledim. Şubat'ta yeniden sınava girebilecek miyim? Umudumu yitirdim mi?

Beni okuyun anacım. Beyazperde'den. Şimdi link verip de abartmiyim :)

Facebook iftiharla sunar: herkes herkesi tanıyo. Şöyle ama mesela, x kişisinin arkadaş listesindeki y kişisi, benim arkadaşım olan z kişisinin eski sevgilisinin kuzeni çıkıyo, bu kuzen aynı zamanda da benim listemdeki a , be ve ce kişilerini tanıyo ama bu x kişisi, a, be ve ce kişileri birbirlerinden o kadar alakasız ki yani bu kadar olur. Bu sadece bir örnekti, daha neler var.

ayüf

2007-10-19T02:12:00.000+03:00

izmir'e aşığım.
doktora olmadı. şubat'ta tekrar girerim ama sınava.
beyazperde.com editörlüğü. ilk kez part time iş.
şuurunu kaybeden sonra da birdenbire süperzeka olduğunu bize ispatlayan dedem.
para, pul, geçmiş kavgaları, akraban mı var derdin var, akbaba olmasın..
mor ve ötesi çok ayıp olmuş falan güzel.
aslı yardımcı olmuyor filan.
bunlar güzel şeyler.
meğer orhan pamuk haklıymış bir kitap okudum hayatım değişti demek istiyorum ben de.. TANRILAR OKULU'nda öğrenciyim ona göre.
fotoşop öörencem iş için.
feysbuk ne ya hastalık galiba.
sinüzit.
deniz suyu çekmek.

melis light.
yeni çıktı denediniz mi?

and the..

2007-08-26T04:33:00.000+03:00

and the daffodils look lovely today...

Ayrılıklar sevdaya dahil kadar güzel bir laf daha varsa nedir

2007-08-09T04:08:00.000+03:00

dün kalktım kötüydüm kendime kızmakla meşguldüm kalkar kalkmaz izmir'e gitmeden önce yapmam gereken dosyalama işlemlerimi işlerimi güçlerimi toparlamam lazım heryer heryerde ah melis gene son ana bıraktın ve oda bir anda talan edilir ve ağlama krizi. evet deniz doktorlukum heh.

emreyi gördüm şişmanlamışsın dedi şişmanlamışsın demeyin ya kızlara valla neyse o da şişmanlamış ama askere gidiyorum vericem dedi filan yemek içmek.

annem ağladı siyatik mi ne olmuş kıyamadım ona hiç içime soktum yedim yuttum.

araba kullandım gece gece uzun zaman sonra, polis çevirdi polise iki afra iki tafra, iyi geceler melis hanım oldu, budur dimi istediğiniz ah ah insanoğlu.

böyle bir hoşuma gitti araba kullanmak filan sonra bugün güzel kalktım, kalkar kalkmaz gittim işlerimi hallettim, yazdığım yazılar hazırladığım ödevler iki dosya etti hoşuma da gitti filan. sonra babama laylom dedim o da hah işte 28 senedir istediğim kız dedi ben de laylom dedim. ah insanoğlu dedim bi de, hah.

sonra bavul hazırladım oh dedim yalnız seyahat gibisi var mı ve izmir adventure session one. heyecan, mutluluk, güven, umursuzluk ve laylom durumları derken msnde c ile karşılaşılır bir adet. c zaten dünyada bir adet hanıım hanım. neys konu konuyu açar konu geçmişi açar geçmiş konuyu açar c başlar bana herşey seni hatırlatıyor şarkısının sözlerini gerçek kılmaya. anıları ordan oraya serpiştirir, benim gözyaşları klavyeye serpilir, ağız gülerken gözler yağdırır. ne tatlı bir acıdır bu yarabbim. ne saf bir sevgidir iki kişinin sanki ayrıyken daha çok özen gösterip pamuklara sardığı. şimdi dinlediğim tüm şarkılarda diye devam eder anılar. beraber yürüdüğümüz yollar çoktan mevzubahis edilmiştir. acır. kanar. ama yırtmaz. az acılı kan geldi haanıııım. urfa mı bu az acılı ne ya. çok acılı aslında çok da acıklı belki ama çok güzel bir tad.

- sevgimden boğulursun
- ne güzel olur

yarın uçak. yarın maceranın ilk bölümü. yarın ve sonrası kocaman bir sır. kendime başarılar dilerken adnan şenses'ten gelsin. muazzez abacı da olur.

apartılmış üsluplu yazı

2007-08-03T02:03:00.000+03:00

evet bir süredir yazmıyordum. dolup taşmayı beklemişim meğer. bu şey diil, ay çok doldum ağliim böyle bi taşiim boşaliim rahatlim ayoll diil. öyle dolup taşmak diil. kafamda bin tane düşünce dolaşıyor, bunların kelimelere dökülmesi yazıya dökülmesi arzusundayım ama hem toparlayamıyorum hem de daha vakit gelmemiş de hala birikmesi gereken birşeyler varmış hissi beni durduruyo-du. sanırım hazırım. ha toparlamaksa, toparlamamaya karar verdim, bırakıcam dağınık çıksın.

zaten şey. mesela imrendiğim blog yazarları var, aslında onlardan öğrenmiş de oldum şimdi yaptığım (dur daha yapamadım yapmak istediğim diyelim) şeyi. ben mükemmeliyetçilik adı verilen iğrenç huya sahip olduğumdan mıdır nedir, şeyimdir mesela, mesela ben en son amsterdama mı gittim bi sürü fotoğraf mı çektim bir sürü olay mı yaşadım, sanki anasını satiim şimdi benim, blogumu açıp, merhaba ben amsterdama gittim hödö hödö oldu bakın bunlar da fotoları demem gerekiyomuş gibi gelirdi. yani somutta olan bu ya, buraya onu göstermek. açıklamak. dürüst olmak gibi bi nevi veya olması gerekeni yapmak? öyle bişi. kime veriyosun abi bu hesabı? kim ipliyo ya senin doğruyu bile söyleyip söylemediğini ? yani baktım da bi, bunun nesi stream of consciousness? ya tamam fazlasıyla bilinçli bi durum (conscious) ama ortada bir akış yok (stream). ben bilinçsiz bir akış istiyorum hatta aslında burada. ve böyle yazan blogger'ları takdirle okuyorum diğerlerini diil.. ya var ya aslında ben şu an bile bunu yapıyorum: "açıklıyorum"

sittir et. sonuçta ben baya bi doldum kardeş. kafa iyice bi dünya oldu anladın? kafayı erkek kadın ilişkileriyle, dostluk adı altındaki kurumla, gelecek korkusuyla falan yedim bitirdim ekmek peynir gibin. o yüzden şu anda amsterdamı anlatıcak foto koyucak halim yok hiç, başka kafalardayım. kendime yazık ettiğimin farkındayım ama bana verilmiş bu beyin böyle çalışıyor napim. değişmez. zaten şeyi çözsem biticek - hayatta en doğru bulduğum cümle ya, kısa olsa dövmesini yaptırırım: tanrım bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirebilmek için yeterli gücü, değiştiremeyeceğim şeyleri kabullenebilmem için yeterli sabrı ve bu ikisinin arasındaki farkı anlayabilmem için gerekli aklı ver. (dövme olduğunu düşünsene oha)

ben buyum diyip üstüne gitmeyeceğim, üstelik insanlara kabullendireceğim, öte taraftan a bu yanlarım gelişmeli demem gereken özelliklerimi bir ayırabilsem birbirinden, hayatla ilgili kavgam eminim %70 falan rahatlicak. az diil.
ha şu var, ben asla ben buyum diyip kalmam bence. illa geliştirmekle uğraşırım. ama gene de ben içimden bilsem o bana yetse.
depresyon tamam mı.. farkındayım yani. yazınca arabesk kaçacak bişi. ama sittir et işte burası senin günlüğün tamam birileri okuyacak ama onların bile zaten aslında en içini görmelerini istiyosun, bunu yaptım şuraya gittimleri okumalarından çok hem kelimeleri kullanışınla, hem bilinçaltınla ilgilensinler istiyosun aslında o yüzden bırak arabesk kalsın. (aslında sen çok zora oynuyosun. aşkta da böyle yapıyosun. kimse senin gibi didiklemez.) neyse ne diyodum hah depresyon. hani çağın hastalığı ya, şekerim prozac alıyorum iyi geliyo filan. valla paxil bana iyi geliyo mu bilmiyorum ama bildiğim bişi var, bu depresyon. evden çıkmak istememek, kimseyi aramamak, telefonun çalınca açmak istememek, kim olursa olsun, konuşacak, dünyevi sohbetler edecek gücü bulamamak. naber nasılsın bile diyemeyecek olmak. böyle yaptıkça insanların da seni aramamaya başlaması, dibe düştükçe düşmek çünkü yalnız kalmaktır amacın ama yalnız kaldıkça artar mutsuzluğun zaten. çünkü maalesef biliyorsun canım ya, mutluluk kendini kandırma sanatıdır, ayşeyle fatmayla kakara kokoro yapmazsan zaman geçmez, hayat geçmez be, kandırıcan, çıkıcan dışarı oh mis gibi hava diyip mutlu olucan. ha oluyosun hakkaten şimdi yalan söylemiyim. evde kokuşuk otururken onuralp konser bileti aldığını söyleyince zorla hazırlanıp kendimi kadıköye sürüdükten sonrası bambaşkaydı. o motora bir bindim, aman allahım melis sen salaksın canın mı sıkılıyo her gün tek başına bin vapura bi beşiktaş bi kadıköy, tamam zaten, ne gam kalır ne keder. gerçekten böyle hissettim. ama sonra gerçek şu işte malesef. anlık oluşu. eve döndüğünde gerçeklerle, değiştiremeyeceğin gerçeklerin seni mutsuz edişiyle, bazı geçmiş hatalarının geleceğine sakız gibi yapışmış olması ile yüzyüze gelince ne istanbul, ne motor, ne müzik, ne film. uyuyalım. hep uyuyalım.
şu bi de. şimdi eminim bunu okuyanlar olucak ve bana şöyle yorumlar gelicek melis şöyle yap böyle yap işte ben de bu yollardan geçtim, ya da niye böyle yapıyosun sen kaç yaşındasın allasen flan. hah yaş. aslında şunu farkettim, evet biliyorum ki şu an içinde olduğum depresif durum, içindeki hikayesi farklı ama başlıkları aynı kitaplar gibi herkesin yaşadığı şeyler ve genelde 17-20-23 yaşlarında falan yaşanıyo. ben yirmisekiz yaşındayım a dostlar. ha bu nedir söylim mi? ben bunalım bastırmış bir insanım. bunalım yapmaya hakkım olmadığını düşünüp çok güçlüyü oynadım hep ve bu çok ağır geliyordu. duygularını, zayıflıklarını, bunalımlarını rahatça açığa vuran insanlara o kadar imrenirdim ki, hatta derdim ki oha lan karıya/herife bak, parmağına kıymık batmış dünyaları yıkıyor insanlar da haklısın abi filan diyor bizim burda heryerimiz kıymık dolu ama ses çıkarmadığımız için kimse ilgilenmiyor anasını satim ama ben güçsüz de olamam utanırım yediremem kendime derdim. (keşke ben sıkıntılarımı söylemesem belli etmesem bile birileri görse farketse derdim bir mucize istemekmiş tabi.) eee içine ata ata şişen bu bünye bana bile sormadan pes etti yaş 28 mii 58 mi bakmadan, aslında olay bu farkındayım. ya bırak ya rahaaat rahat doya doya bunalımımı yaşayayım, uyumak, evden dışarı çıkmamak istiyosam çıkmiim, insanları aramak istemiyosam aramim, ağlamak istiyosam ağlim, aşık olmak istiyosam aşık oliim dedi bana.
...
aşk?
hmm. of be abi. aşk hayatımın da benim bu deli korkularım, doğruyu yapma manyaklığım ve gururumla çok çok yakından ilişkisi var. ben birlikte olduğum çoğu adama hesap sormamışımdır. olgun ötesi insan. vay be. sen ne aşmış bir insanmışsın. bi de duygusuz musun abi sıçtı ağzına herif hiç mi için yanmadı. ayrıca bi de şu var niye onun yanına bıraktın ki? kaldı içinde patladı oh aferin sana salak.
aşık diilim kiii diilim kii diyip her yaşanan kötü olay sonrası koşarak uzaklaşmak olay yerinden. hayata kalındığı yerden devam etmek. acımadı kiii. bok acımadı.
hah. bünye buna da itiraz etmiş. X'e aşık olmuş ve bunu kabul etmiş. X'i özlemiş ve bunu kabul etmiş. kabul etmeyi de aşmış, belli etmiş. X'i merak etmiş, belli etmiş. X'in onu sevip sevmediğiyle ilgili paranoyalar yapmış, belli etmiş. X'e kızmış belli etmiş. sıkıntıları, zayıflıkları varmış belli etmiş. yaşamış ya bu aşkı doya doya ve yaşatmış karşı tarafa da.
nolmuş bu sefer? hahahah nolucak ters tepmiş gene. karizma çizilmiş deyim yerindeyse. X uğraşamamış. çünkü X Melis'in onunla ilgilenmesine programlıymış, X Melis'in onun problemleriyle zayıflıklarıyla uğraşacak olmasına programlıymış, X kendisinin bu ilişkide paranoyak taraf olacağına programlıymış. naptın Melis? sen herşeyden önce kadınsın, güçlüsün, sonra anaçsın, hepsini bırak sen Melis'sin. cık cık cıkkkk... olmamış, on üzerinden sıfır veriyoruz.

resmen test ediyorum sizi eyy dünyamdaki insanlarrr. meğer benim güçlü duruşum ne kadar da rahatlatıyomuş sizleri. meğer ne kadar da tahammülsüz insanlarmışsınız aslında. iyiye aferin demezken kötüye nasıl da hemen böööö diyormuşsunuz öyle. ayrıca zayıf olmak güçsüz olmak ne kadar da bana göre değilmiş hakkaten, helal olsun hep duyguları dışarıda yaşayan insanlara. ben bu pisliği bu çirkefliği bu ikiyüzlülüğü gördükten sonra bir daha asla kendim olamam bir daha asla göstermem size zaaflı taraflarımı. elimin parmaklarını geçmeyecek insanlara içimi göstereceğim, zaten bu saatten sonra değişsem de yemeyecek insanlar onlar, iyi ki var insanlarım.
ben de hatalarımı gördüm. tabii ki çabasız hiçbişey olmaz. kendini ifade etmezsen kimse seni anlamak zorunda diil. anlatabildiğinde birşeylerin değiştiğini görüyorsun çünkü. kendi bilincinle karar vererek, yani boşluğuna gelmeden, istediğin insana istediğin gibi davranınca herşey ne kadar da değerleniyo aslında. e ile yeniden görüşüyoruz. arkadaşımdır, yılları paylaştığımız, ne olursa olsun önemli bir insandır tarihimde. tamam, çaba sarfedebilirim. beni anlamadın ya ben ona yanıyorum, diyip kabuğa kapanmak yok. yani bu depresyon içinde bazıen sudan kafayı çıkarış'lar da oluyor. ne karışık yaşıyorum değil mi? herkesten nefret ediyorum kimse için kılımı kıpırdatamam yeter artık derken, bir yandan bazı durumlarda ben kılımı kıpırdatırsam birşeylerin yola gireceğini de görebiliyorum hala. bu çelişki gibi görünse de aslında değil. farklı dosyalardalar çünkü. dosya filan uu sıyırmış bu kız dediğinizi duyar gibiyim :D

arkadaş tatilde tanınır. al sana bir dövme cümlesi daha. yani innanılmaz doğru ya. bitti.

bir hayalin varsa ama o hayale daha sıkı tutunman gerektiğini hissediyosan, çok küçük de olsa bir faaliyette bulun onla ilgili. ya atıyorum, brad pitt'i görmek için yaşıyorsan, en azından onun yaşadığı ülkeye veya yakınına git. saçma bi örnek olmuş olabilir de şey demek istiyorum onun sende yarattığı fark yetiyor. ya tamam aslında olan şu, eylülde mülakatına gireceğim doktora programına başvurmak için, haftaya bugün izmir'e gidiyorum. bugün uçak biletimi aldım. aman yarabbi. o ne heyecan, o ne mutluluk, o ne işin yarısını başardım hissi öyle. saçmalığın daniskası halbuki ama olsun. güzel yani.

o diil de sanal melis hep çok sevildi.

ben mesela anladım ki hani alaturka/avrupai diye bir ayırım varsa, ben alaturkalığın taraftarıymışım çoğu konuda. açalım
alaturka: gelenek görenek paylaşım falan feşmekan
avrupai: soğuk, taviz vermez, bireysel. cool falan yani.

şöyle ki, avrupa'da yemek zamanı hala misafirlik oynamaya devam eden bi arkadaşa, hadi canım biz yemek yicez sen ikile denirmiş ve o arkadaş sana tabi kardeş afiyet olsun ben de acıktım zaten gidip evde zıkkımlaniim der, seni öpüp severek evine gidermiş. Woawww çok cooll, abi gerçekçi adamlar işte, gereksiz kibarlık yapmıyolar, biz eziğiz hedehödö diyorsanız lütfen başka bir bloga geçiniz. tamam gereksiz kibarlık yapmamak tarafı var ama yani işte kardeşim sofraya bir tabak daha koymak, kaynanan seviyomuş, ya da misafir umduğunu değil bulduğunu yer demek, artık evde ne varsa onu yicez demek ve pilava birlikte girişmekten yanadır benim şu naçar kalbim. ha gereksiz kibarlıklardan sen ayrıca sakın kardeşim mesela ben gayet iyi bilirim kalması uygun olmayacak arkadaşıma hadi güzelim ben erken yatcam naşla dediğimi espriyle karışık. bu dengeyi yapıcan kardeşim.

canın kahve istedi, arkadaşın da salonda tv izliyo. naparsın?

a) ayşecim kahve içicem sen de ister misin derim. isterse ona da yapar götürürüm. eşşek değilim ya. hem ne güzel işte karşılıklı içer, dedikodu yaparız.
b)içeri gider kahvemi yapar, ayşenin yanına geldiğimde kahve içiyorum sen de alsana derim. eli yok mu gitsin kendi yapsın banane
c) kahvemi yapar ayşenin yanına otururum, ne izliyosun derim. öküzüm.

ben a'yım. b arkadaşlarım var. c'leri anlar anlamaz uzaklaşırım heralde. allahtan o derece öküzüyle pek karşılaşmadım. ha işte bu b'ler, pek avrupai. kendi işimi kendim görürüm sana ihtiyacım yok ayrıca burdan şunu da anla ki bana güvenme, her bokunu kendin hallet eşşek kadar insansın bana mı güvendin'cilerdir bunlar. özgüven falan süpearrr. ne biliyim. sevmedim.

şimdi bişi dicem. ben bi arkadaşımı çok seviyosam tamam artık allaah. hayatımın odağı odur. napıyo ne ediyo ne düşünüyo neye üzülüyo nelerden hoşlanıyo napsam da onu mutlu etsem filan artık allah ne verdiyse. öperim severim sonra mesela, koluna girerim, aşkım derim böceğim derim. sıcaklık temas severim. - severdim. ulan ne kadar aeg karpuz çatlatan var, bana denk geldi arkadaş. resmen soğuk bi insana döndüm ya kuruttunuz lan beni.- neyse şimdi düşündüm tamam mı dedim ki benim böyle mıç mıç olmam çok doğal çünkü bir, ben tek çocuğum, iki akraba ilişkilerimiz yerlerde sürünüyo, öyle kuzenmiş yeğenmiş birlikte kardeş gibi yetişmekmiş yok öyle bişi. e üç, bana en yakın aile bireyleriyle de çok fazla vakit geçirmeyi seçmediğime göre... ben kendi haritamı oluşturabilmek adına bu insanlara bu derece sarıldığımı farkettim. akrabalarımı oluşturmaya çalıştım senin anliicaan. her gün iletişim halinde olduğum birileri olsun, beni merak eden benim merak ettiğim benim için özel olan benim özel olduğum, kapriz naz çektiğimiz en gizli özelliklerimizi bildiğimiz filan. ama aynı istekte bir insanla tanrı beni karşılaştırmayınca hep hayal kırıklığı oldu sonuç. çünkü arkadaşlığı hiç benim gibi yaşamayan bir arkadaşımı inceledim, hatunun kardeşi var iyi anlaştığı ve birlikte büyüdükleri. aile ilişkileri iyi, kuzenler yeğenler gidip geliyor onlarla rutin görüşmeleri var. ailece görüşüp birlikte büyüdükleri arkadaş ve dostları var. doğal yollarla, istemeden de olsa içlerini dışlarını biliyolar herşeyi paylaşıyolar çünkü birlikte büyümüşler. e sen tabi sevgi açlığı çekmezsin ben sana sırnaşmak isterken . ama sonra baktım yoo, gene kardeşli kuzenli büyümüş ama benim gibi sırnaşık arkadaşlıktan hoşlananlar da var, g gibi a gibi. e bu huy o zaman biraz da yaaanı.

bizansiyya'yı okuyorum da, şuna karar verdim, "bir gün bir kitap yazıcam ulan" başlıklı hayalim gerçekleşirse, bu tarz, yani lale müldür'ün deyimiyle poetik, oeuvre şeklinde bir kitap yazmak istiyorum. gene bilinçaltı akışı hesaabı.

alpay erdem'e kopuyorum. zaten onun gibi yazdım biraz da dimi son son. böyle kalem kalem aklına esen alakasız konular filan. acaip apartma bi yazı oldu lan bu üslup bakımından. bloggerlar, lale müldür ve alpay erdem'i karıştırdım mikis yaptım vaaa mı?

ufuk uras'tır adamım çok huzurlu hissettim nedense oy verirken ilk kez. parmaktaki oy izim geçti benim.

................

bilmiyorum daha var içerde kaldı bişiler daha, tam kusmadım ama şimdilik iyiyim galba, bilinç bulantım geçti. hala okuyan yoktur zaten auah.

biterken, rashit'ten gelsin ZOR GÜNLER. (yok link mink kendin bul dinle, çok avrupaiyim şu an :P)

sözcük doğrulama:
"eyapyokf" ahah süper diil mi? tamam gittim.

bugün

2007-07-24T00:34:00.000+03:00

bugün kendimden özür diledim.

umarım affedebilirim.

eeaahh yeter beaaaa

2007-06-08T15:23:00.000+03:00

yaktım gemileri, dönüş yok artık geri, tak etti canıma bu maskeli balo ve onun sahte yüzleri... benim maskelerim ve sahte yüzlerim dahil..

ohh böyle bi rahatlık bi ferahlık...mmmh leziz...

radyo eksen ne güzel çalıyormuş açmayalı...kendi tercihlerim ne güzelmiş onları unutalı...

gel biraz konuşalım...

2007-06-06T15:17:00.001+03:00

filozoflar insanlara ego'yu unutturmaya çalışırken, psikologlar hastalarının sinirlerini almaya çalışıp sakinleştirici ilaçlar yazarken, sen tersten gidiyorsun. olmayan egon, alınmış sinirlerin ve gereksiz olgunluğunun ağırlığını hiçbir psikoloğa anlatamıyorsun. arkadaşlarına anlatman da zor oluyor. anlamaları için illa yaşamaları gerekiyor. aslında yaşasalar bile anlayamazlar çünkü onlar sen değiller. ah hakan günday, her kitabında kaç özlü söz yazacaksın daha? kinyas ve kayra'da dediğin gibi : "Seni anlıyorum" demek büyük bir yalandır. Kimse kimseyi anlayamaz ve tanıyamaz dünyada. Var olan en sağlam zırh insan vücududur...Beş duyunun algıladığı kadar anlarsın aileni, sevgilini, çocuğunu. ve azil'de dediğin gibi: Aynı yüzün taşıdığı iki göz bile dünyayı tamamen farklı algılıyordu...kendi gözlerinden kuşku duyduğu o anda, yabancı yüzlerin neler görebileceğini düşünmek bile istemedi...

hayatta en nefret ettiğin şeylerden biri önyargılar ve kolay çıkarımlarken, sen hala acaba eleştiriye mi açık değilim kaygısındasın.. varsın öyle olsun, bu da benim hakkım olsun diyemiyor musun? herşeyi hep kendinde aramak da neyin nesi? mükemmeliyetçiliğin daha ne kadar acıtacak canını? koyduğun çıtaların yüksekliği daha ne kadar zıplatacak seni? tabii ki zıpla, ama ne zaman dinleneceksin?

herkesi olduğu gibi kabul ederken başkalarının seni olduğun gibi kabul etmediğinden yakınırken aslında senin kendini olduğun gibi kabul etmediğini nasıl oluyor da atlıyorsun? kendi isteklerine ne zaman öncelik tanıyacaksın? ne zaman birini gerçekten hayal kırıklığına uğratabilecek ve kendini ortaya koymuş olmanın rahatlığıyla bundan zerre kadar pişmanlık duymayacaksın? işte o zaman birileri sana ne kadar iyisin veya seni kim sevmez dediğinde canın yanmayacak, kötü olmak istemeyeceksin, sevilmemek istemeyeceksin. çünkü insan olacaksın, herşey olacaksın, iyi kötü, doğru yanlış, hatalı hatasız, güzel çirkin...gerçekten sevene inanacak, gerçekten sevmeyene saygı duyacaksın.

Ah, çok ayıp ediyorsun, çok günah işliyorsun, çok yazık ediyorsun, bırak, ne olacaksa olsun...

your goddamn playground

2007-06-05T16:48:00.000+03:00

I refuse to play in your playground, and u know what? It will be ME WHO WINS!!!

Too late but I recognized, it is me who will give my own power to myself NOONE ELSE!!!

I give all the medals to myself, to my strength...

I won't breath in your playground. After all, who can???

Nothing like destiny, I will be the painter...

You know what? I'm gonna win this goddamn game. Not your sick ego...

canım suha hocam

2007-06-01T02:34:00.000+03:00

belki de gördünüz beni, sıkıntımı, çabalarımı... hatırlattınız kendinizi, ne iyi ettiniz... canım Suha Hocam siz eşsizdiniz. EŞSİZ

sapanca kaçamağı

2007-05-30T01:07:00.000+03:00

- irem mesaj attı, arabaya dolduralım dvdlerimizi, kitaplarımızı, çevirilerimizi, sapancaya gidelim kafa dinleyelim dedi. mesajı okudum, ertesi gün sapancadaydık.

- huzur...

- bazı gerçeklerin tokkat gibi yüzüne fırlatılması...

- etrafta enerji alan, gereksiz sesler yokken, okudugum her kelimenin farklı anlamlar buluşu, kafamdaki yaratıcı hücrelerin can buluşu...

- tahammül sınırlarımı hissedişim.

- sabahlara kadar sohbetle şarabın birbirine karıştığı yoğun geceler...

- kimi dinlemek isteyip kimi dinlemek istememek, kimin yanında deli gibi konuşurken kimin yanında dilsiz kesilmek.. bazı şeylerin daha netleşmesi...

- bir de evet, bazı şeylerin daha daha daha netleşmesi...

arada kaçmak lazım, şansınız varsa alın yanınıza dinlemekten anlatmaktan yemek yemekten gülmekten ağlamaktan yorulmayacağınız birini yanınıza, gidin uzaklara...

KISA FİLMİM YOLCU SONUNDA YOUTUBE'DA

2007-05-20T12:00:00.000+03:00

Sevgili okur, izleyici olarak yorumların benim için önemlidir.

edit: sevgili okur filmim kalkmis bi sekilde yutuptan, tekrar eklicem. bilaare.

çok.

2007-05-18T00:02:00.000+03:00

çok iste melis. çok iste melis in.

çok

iste

melis

çokk

istemelisin.

çok istediğinde

istediğin şeyin gerçek olduğuna dair

elimizde belgeler var melis

çok isteMELİSin

bir garip blog halleri

2007-05-09T17:51:00.000+03:00

Ben bu blog dünyasına, liseden arkadaşım Burcu sayesinde girmiştim. Aaa böyle birşey mi var ben de açayım derken işte buradayım yıllardır. Bazen geçmişte yazdığım birşeylere comment geliyor, o zaman, ne yazmışım ki diye bakıyorum, o zaman hoşuma gidiyor seviniyorum, vay be amma yazmışım/vay be güzel yazmışım/ vay be amma okuyan olmuş/vay be amma dertliymişim/vay be ne salakça yazmışım... gibi gibi oluyor... İrem niye bu kadar özelini yazıyorsun, niye kağıtlara yazmıyorsun eskisi gibi demişti. Okunmak güzel demiştim, ilk başladığımda sadece Burcu'yu okurken, Burcu beni okurken, şimdi beni okuyan (benim bildiğim) altı yedi, benim okuduğum yüzlerce blogcu var. Niye yazıyorsun demişti, sanki köşe yazısıymış da yazmak zorundaymışım hissi oluyor, beni disiplin ediyor demiştim. Hala da öyle. Aklıma ilginç birşeyler geldiğinde çantamda hep duran küçük defterime not alırken, bunu bloga da yazmalıyım diyorum. Mesela geçenlerde şeyi hatırladım. Servisi. Okul servisini. Lisede binip okula gittiğim. Servis arkadaşlığı diye birşey vardı. Sınıfında olmasa da servisinde olduğu için arkadaş olduğun tipler. Senden büyükler, küçükler. Seni büyük ve küçük görenler. Büyük ve küçük gördüklerin. Sonra aklıma ne geldi. Bariz bir resim gibi. Uğur vardı o zaman lise 2'deydi ben orta3'te mi neydim. Konca vardı o zaman orta1'deydi. Uğur'la Konca sevgili oldular. Serviste sarılırlardı, Konca başını Uğur'un omzuna koyar uyurdu yol boyunca bazen, Uğur da aşkla onu seyrederdi. Uğur benden ve Konca'dan epey büyüktü ya, bana garip gelirdi. Daha doğrusu Uğur bana çok büyük gelirdi. Yani sanki Uğur o zaman 33 yaşındaydı. Halbuki bi hesapladım, Uğur 16-17'sindeymiş herhalde. 16 yaşında bir çocuğun çok büyük oluşu. Konca küçüktü ama hoş bakımlı bir kızdı, o da 13 falanmış. Sanki 25inde bir genç kızdı. Kuzenim var şimdi 14 yaşında, küçücük kız be. Ha bir de şey var, Lise son'dayken ben, orta1'e giden bir çocuk kantinde bana "abla" demişti. İlk kez biri bana abla demişti. Sonra düşünmüştüm, doğru ya ablayım ben artık, biz ortaokuldayken teneffüste üst kattaki "abi"lere, "abla"lara bakıp imrenmez miydik? İşte o an ben de o ablaydım. Üst kattaki ablalardan biri... Ama kendimi hiç büyük görmezdim. Ne acayipmiş.

Ne diyordum, ha, mesela bu saçmasapan düşünceleri sizlerle paylaşmak. Gerçekten de insan bir anlamda duygusal oluyor, okunuyor muyum, beğendiler mi, x beni niye okumuyor, y sağolsun hep comment bırakır, aa uzun zamandır z'yi okumamışım neleer olmuş hayatındaa şeklinde. Sanal hayatı önemsemek beni zamanında çok yaralamış olsa da blog çıktı çıkalı gene o önemseme moduna geçtim ben de, what an itiraf it izzz

Bir de şu var, yazanlar yaşamayanlardır, yaşayanlar yazmazlar belki ama hep bir karakter olurlar kimilerinin hikayelerinde.. şeklinde konuşurduk başak'la. başak'ı özledim zaten. insan sevdiklerine daha mı bir bağlanıyor yaş geçtikçe? ha ne diyordum yazmak, yaşamak.. bazen kızdığım bazı şeyleri ben de düşünürken veya yaparken buluyorum kendimi. mesela mtlda'dan; uf yeter yazmicam diyip bin tane hayııır yazmalısın commentinden sonra tekrar hiçbirşey olmamış gibi yazması, sonra iki sıkılıp gene öff ben artık yazmıyorum diyip gene hayıııır'lardan sonra devam etmesi sonrası biraz soğumuştum eeeh bu ne be diye ama ben de şu an kendimi az biraz yazmasam mı, hem eskisi kadar okunmuyorum comment de gelmiyo ühü hem salak salak duygusallaşıyorum ama dayanamayıp yazarsam sonra gene ayıp olmaz mı düşünceleriyle cebelleşirken buluyorum. Ha ne diyordum, yazmak mı yaşamak mı, mesela hiç commentleşmesek de arada okuduğum tutku isimli arkadaş blog yazmayı bırakıp çok samimi çok içten bir yazıyla veda etmiş, umarım buraya alıntıladığım için kızmaz. o kadar hak verdim ki ona...

öyle işte bir garip haller...

we are the earth intrudersss- LIVE

2007-05-05T12:37:00.000+03:00

edit: ilk koyduğum video daha güzeldi ama kaldırmışlar. gören gördü :))

son son olan biten

2007-04-26T23:33:00.000+03:00

İrem'le her pazartesi sabahı bir film izleyip, gene her pazartesi, seçtiğimiz kitapta geldiğimiz yere kadar olan bölümü tartışmaya karar verdik. Böyle aktiviteler için bir kuvvet gerekiyor, ne yalan söyleyeyim. Ben böyle şeyler yapmaya karar verdiğimde tek başıma, önce harika bir şekilde başlıyor, sonra o gücü bulamamaya başlıyor/yaptığımı saçma, gereksiz, zaman kaybı olarak görmeye başlıyor ve sonunda vazgeçiyorum. O yüzden, evet İrem, evet kuvvet.

İzlediğimiz ilk film tip olarak da İrem'e benzettiğim Sandra Bullock'un başrolde oynadığı bir filmdi: Sıradışı/Premonition. İlgi çekici, etkileyici bir filmdi, hayatının kurgusu karışmış bir kadın, iyi fikirdi. Fakat belki de biz filmi hiç anlamamışızdır film bambaşka birşey anlatıyordur çünkü 13-14 yaşlarında 8 adet kız çocuğu, içlerinden birinin babasıyla birlikte gelmiş, şansımıza aynı gün aynı saat aynı salonu seçmişlerdi. Film başladığı andan itibaren o kadar çok konuştular o kadar çok bağırdılar, o kadar çok şımardılar o kadar çok terbiyesizleştiler ki, gerçekten abartmıyorum, böyle bir gençliğin yetişmesini istemedim. Defalarca kibar dille uyarmamıza rağmen hiçbir utanma duymadan gayet terbiyesizce bize laf yetiştirdiler. Durum o kadar vahimleşti ki bir ara kafamıza pop corn yiyor ama sanki hiçbirşey olmuyormuş gibi davranıyorduk. Film biter bitmez salondaki izleyicilerden bir kadın önce kızları haşladıktan sonra önde oturan babaya saydırdı. Asıl kabahat ondaydı çünkü gerçekten de, kadının dediği gibi sorumluluk ondaydı ama adam da asla kabul etmiyordu, bana ne ben kızımdan mesulum o da yanımda oturdu diye ağzından salyalar saçarak bağırdı. Salondan resmen negatif elektrik yüklü çıktık. Birşey yapamamış olmak içimizde kaldı resmen, kibar konuşsak olmadı, bağırsak olmadı, ne birşey öğretebildik o çocuklara, ne onları salondan atabildik. Böyle bir gençlik yetişmesin.

Sonra Tanrılar Okulu adlı kitabı birlikte okumaya karar verip ayrıldık İrem'le. Hemen gidip edindim kitabı. İlk bölümü su gibi okudum. Osho tadı verdi. Bazı alıntılar yapmadan geçemem:

-... dünyanın tüm problemlerinin ilk sebebi ve kökeni, insanlığın negatif
düşünme ve hissetme alışkanlığıdır. Bu dünyanın en korkutucu hastalığı
kanser veya AIDS değil, insanın ihtilafa meyilli düşünme
alışkanlığıdır.

- ..."ben" bir küfürdür. "ben", içinde taşıdığın ayrılıktır. "ben", senin yalanlar ordundur. ancak kim olduğunu biliyorsan ben diyebilirsin, yaşamının efendisiysen, bir iraden varsa...

- ... bağlarından kurtul.. kendini özgür kıl.. kabullen.. kim olduğunla bilinçli olarak karşılaşmaya razı ol...

- ...teslim olmak ve sahip olmak, kişinin her yaptığı şeyde bulunması
gereken temel unsurlardır.

- ... irade olmadan düşünceler, duygular ve arzular, oluşun içinde başıboş
dolaşan serseri kıymıklar gibidir ve sen evrenin insafına kalmış küçük bir
parçacıksındır.

- ...hiç kimse veya hiçbir şey seni bağımlı olmaya zorlayamaz; bunu ancak sen yaparsın.

-...bağımlı olmak kişinin kendisine inanmayı kestiğinin ve yaratmayı bıraktığının göstergesidir.

- .. benimle böyle konuşma yetkisini size kim veriyor?
.. sen!

- ...istediğin herşeyi elde edebilmekten kendini alıkoyan tek kişi sensin! Düşle, sürekli düşle, düş varolan en gerçek şeydir.

- ... annenle babanın, eğitmenlerinin, kötülük uzmanlarının ve felaket çığıtkanlarının kafana doldurdukları her şeyi boşlayıp arkanda bırakmalısın. onlardan kurbanlık bilincine nasıl düşüleceğini öğrendik, sefilliğe yoksulluğa ve hastalığa nasıl yol açılacağını.. onlardan ölmek için binlerce yolu öğrendik.

-...bir kişi yaşamındaki olayları değil, yalnızca onları göğüsleme biçimini
değiştirebilir.

- kendini, geçmişini bağışla. endişeler, şüpheler ve korkulara kapılmayı
bıraktığında geçmişin iyileşecektir. işt kendini yürekte bağışlamanın anlamı budur.

Ah bilip de yapamamak....

Şu an TurkMax diye bir kanalda Burhan Öçal'ın sunduğu bir
program var. Konuklar Aylin Aslım, Buzuki Orhan, Selim Sesler ve
Gülay'dı. Gerçekten şahane bir programdı. Aylin Aslım'ın saçları ve
Gülay'ın ses tonu, yorumu kaldı en çok aklımda :)

Ha bi de bu Burhan Öçal ve Teoman tıpatıp aynı mı
konuşuyorlar ne? Bunu yazarken ne zaman Burhan Öçal konuşsa, aa Teoman da mı
konuk diye dönüp haa Burhan'mış dedim. Hem konuşma ses tonu, hem de diş
yapısından kaynaklanan fısır fısırlığı, aynı resmen, ilginç.

Yarın bir aksilik olmaz ise Caulerpa ile Vega konserine gidiciiiz.
Geçen hafta ise Serap'ın yeni
taşındığı dünyalar şirini evinde cevizli kek ve çay eşliğinde Serapçığımla
muhabbetin dibine vurdum. Blog kızlarını seviyorum yahu :)

Şu kitabı çevirmeyi ne zaman bitiriciim ben? Aklımda doktora hayalleri, bir
yandan iş güç fikirleri... Of of gene kazan kafa...

ayağında kundura

2007-04-18T19:49:00.000+03:00

ekşi sözlükte de itü sözlükte de devamlı karşıma çıkan, çıktıkça da başından itibaren girileri okumadan edemediğim bir başlık türü var: ayağında converse ile komünist bildiri dağıtmak, adidas ayakkabı ile komünist dergisi satmak. genel olarak da komünizmin veya emperyalizmin anlamını bilmeyen bebeler olarak tanımlanmış bu gençler.

şimdi benim anlamadığım bir durum var. converse ayakkabılar, bezden yapılma olup, çok basit görünümlü spor ayakkabılardır. Düz tabanlı olup çok rahattırlar, rahatlarına düşkün olanlar için idealdir. Genelde eskiden basketçiler giyermiş galiba, bir de skateboard yapanlar tercih ederler gene rahatlığından dolayı. Bez ayakkabıdır, bez, bez. Hemen yırtılıp pırtılırlar, hemen kirlenirler, solarlar. Yani bildiklerimizi unutup baksan, asla ama asla zenginliği, kaliteyi temsil eden bir halleri yoktur.

Converse kelime itibariyle karşıt, zıt anlamına gelir.

Ha, bir de, birşeyin popüler olduktan sonra anlamını yitirmesi, ya da duruşunu kaybetmesi kaçınılmazdır. Bu bir kitap için de geçerlidir, örneğin adamın teki inanılmaz yeraltı edebiyatı yapmış, zor dilli bir roman yazmıştır ama o kadar beğenilmiştir ki best seller'ların arasına konur kitabı ve hemen imajı sarsılır, "alma şekerim best seller, çok banal, herkes beğenmiş..." haline gelir, artık o adam ağzıyla kuş tutsa, herkese kendini ve yazdıklarını beğendirme amacını gütmediğini anlatamaz. aynısını bir rock grubu için de söyleyebiliriz, adamlar kendi çaplarında müzik yapmakta, ne maddi anlamda ne popüler olma anlamında hiçbir beklentileri olmamaktadır ama bir anda öyle meşhur olurlar ki, amaan herkes dinliyor, rock yapmıyor bu adamlar denir. dünya çapında rock müzik de yapsalar artık popülerdirler. Kitap, müzik, ayakkabı, bu böyledir...

Bir insanın parasının olması suç değildir, ama sadece kendi cebini doldurmak isteyip etrafında olup bitenlere karşı bir adam sendecilik bir vurdumduymazlık, bir banadokunmayanyılanbinyaşasıncılık sergiliyorsa, o insan elbette bizden değildir. Önemli olan başkalarına da yardım etmeyi bilmek, kendi varlıklarınla hava atmamak, göze batmamaya çalışmaktır. Ayağında taşlı pırlantalı ayakkabıları, kolunda yabancı marka altın bir saat, saçları kuaförden yeni çıktığı belli olan bir hatun komünist bildiri dağıtsa, bu bana garip gelebilir. Ama sadece garip gelir. Acaba ne yaptığının farkında mı diye beş saniye düşünürüm o kadar.

Eğer bir insanın maddi durumu iyi olduğu halde etrafındaki olaylara karşı duyarlıysa ben bunu alkışlayacak yerde o insanın ne giydiğine bakmaya zaman bile harcamam.

Madem converse emperyalizm'in sembolü olmuş bir ayakkabı, neden taksim gibi yeraltı dünyası olan biryerde, bakkalda çakkalda bu bez ayakkabının deli gibi giyildiğini görüyoruz? Tamam tikky tabir ettiğimiz kokoş hatunlarımız, ciks tabir ettiğimiz bol briyantinli erkek çocuklarımız da giyiyorlar ayaklarına ama genelde üstüne başına dikkat etmeyen, paraya pula önem vermeyen, daha sade, daha doğal insanlar giymiyor mu bu ayakkabıyı? Yanlış gözlem mi yapıyorum? Tamam anlıyorum bize ait bir marka değil, Amerika'dan bize gelmiş bir marka ama emperyalizm'le savaşmak için çok ama çok çok geç kalmadık mı? Artık akşam annemizin yaptığı köftenin içindeki kıymaya kadar neyin nereden geldiğini bilemez halde değil miyiz? Dolayısıyla Converse giyiyorsun ama emperyalizmden bahsediyorsun demek bana biraz saçma ve kolay geliyor. Ha, starbucks'a gittiğim için bana "emperyalizm hesaabı" diyen bir adamın ayağında adidas olması beni de güldürmüştü ama ben ne starbuck'sın kahvelerini sevdiğim için kendime, ne de o adam adidas giydiği için ona kızmıştım. Herkes kendini bilir çünkü, ne giydiğin, ne yiyip içtiğinden daha fazlasıdır hayat görüşü.

Melike Ilgün'ün yazısı

2007-04-17T17:53:00.000+03:00

Ülkemde birşeyler oluyor. Ülkemde bazı haksızlıklar oluyor. Ve son son, halk daha bilinçli görünüyor. Daha bir tepkili, olanlardan daha bir haberdar. Apolitik gençlik sona eriyor gibi gözüküyor. Tabii gene de biraz lafta kalabiliyor. Şehitlerimiz için msn'de bilmemne ikonu koyalım demekle olmuyor bazı şeyler. Bu kadar basit düzelmiyor. Zekamız bazı şeylere ÇÖZÜM üretmeye daha elverişli ama biraz rahatımıza düşkünüz. "Ben de tepkiliyim" diyip oturmayı tercih ediyoruz belki de. Bunu kendime de söylüyorum. Şu an yaptığım da bu belki, buraya birazdan yapacağım alıntı veya bu konuya blogumda yer vermek bile odamda yayarken yaptığım kolay bir hareket ve birazdan kolamı alıp tv'deki salak programları izlemeye devam edicem belki, kendimi de eleştiriyorum. Aşağıdaki yazı e-maille geldi ve evet dedim, belki de en azından o gün medyanın ve basının Ankara'daki mitinge verdiği yere (?) olan tepkimi ben de biryerlere bir yazılar yazıp göstermeliydim, ama ben de kendi dünyamdaydım. Gene de bu yazıya yer vermek istedim, Melike İlgün'ü kutluyorum bu yazısından dolayı:

Bana anlatın...Bir milyon kişi bir ülkenin başkentinde biraraya gelsin...
Aralarında emzikli bebekler olsun, alyansını satıp gelen nineler olsun,
yürümekte zorlanan dedeler olsun, cüppeleriyle öğretim görevlileri olsun,
üniversiteliler olsun, memurlar olsun, işçiler olsun, sağcısı solcusu partililer
olsun, liderler olsun... Ve hepsi hep bir ağızdan aynı mesajı versin... Desin ki
"Vatanı sattırmayacağız"... Desin ki "Laikiz, laik kalacağız!"... Bu
haberdir!!Bu dünyanın her yerinde haberdir!!Bu ülkenin her dakika bir yenisi
pıtrak gibi çıkıveren; her biri birbirinden iddialı gözüken; yöneticileri,
çalışanları büyük anonslarla transfer edilen haber kanalları olsun... Ama bu
haber kanalları bu miting olurken rutin yayınını kesmesin...Milyonları görmesin,
görmezden gelsin... Milyonların sesini duymasın, duymazdan gelsin...O sırada
Formula yarışlarını yayınlasın.Vizyona giren filmleri duyursun. "Erken gelen
bahar İstanbulluları parklara döktü" haberi yapsın. Adına da haber kanalı
desin..."Biz haberciyiz" diye gerim gerim gerinsin...Bana anlatın...Cumhuriyet
Mitingi'nin olacağı günler önceden belliydi. Hatta dünyanın en önemli
gazetelerinden Financial Times bile üç gün önce bu mitingin haftanın en önemli
olayı olacağını duyurmuştu sayfalarından...Umursamadınız...Sonra Meclis Başkanı
Bülent Arınç mitinge katılmayı planlayanlar için aba altından sopa gösterdi...
"Mitinge katılacaklar iyi düşünmeli" dedi... Önemsemediniz...İstanbul'dan...
İzmir'den... Adana'dan.... Bursa'dan... Samsun'dan...Ankara'ya otobüs
biletlerinin bittiği, uçaklarda yer kalmadığı duyuruldu...
Tınmadınız...Bültenlerinizde, gazetelerinizde yer vermediniz...
Kü-çüm-se-di-niz!!Sonra ayın ondördünde, ayın ondördü gibi güzel, ayın ondördü
gibi parlak, ayın ondördü gibi müjdeli insanlar akın akın geldiler
Ankara'ya...Kimi alyansını satmıştı, kimi son parasını vermişti otobüs
biletine...
Kiminin gördüğü ilk mitingti... Kimi 40 yıl sonra yeniden inmişti
meydanlara... Onlar halktı... O'cu, bu'cu değil, halktı... Sıradan, vatanını
seven, aydınlık yarınları özleyen, Türk'üm demekten gocunmayan, Türkiye için
endişelenen Türkiye'nin dört yanından gelen halktı.. Sizler, Türkiye'nin en
geniş imkanlarına sahip medyacıları, bilgisayarlarınızdan başınızı kaldırıp
onları görmediniz... Siz ki bir teknoloji fuarı için bile bütün yayın akışınızı
değiştirirsiniz... Siz ki her flaş gelişmede bütün imkanlarınızı seferber eder
canlı yayın yarışına girersiniz...Siz ki dört dil konuşup Türkçe'de tekleyen
büyük habercilersiniz..Kimbilir, hangi hesapların peşindeydiniz?? Ama bilin ki,
mesleğinize ihanet ettiniz!!! Bana anlatın... Cumartesi günü Türkiye'ye hiç mi
mahçup düşmediniz ???

Yazan : Melike Ilgun (http://www.kanalturk.com.tr\)

dostluk

2007-04-17T00:38:00.000+03:00

ne güzel, ne şanslıyım hayatımda olduğunuz için dediğim üç beş kişi var, yüzümü güldüren, yanlarında kendimi kendim gibi hissettiğim, özlediğimi ve özlendiğimi hissettiğim, en derin sohbetleri de en salakça şakaları da paylaşabildiğim o nadir, o özel, o herkese nasip olmayacak bir elin parmaklarını geçmeyecek insanlarım, siz kendinizi biliyorsunuz, iyi ki varsınız, sizi seviyorum, sizi sevmek hayatı sevmek demek çünkü...

2007-04-14T02:34:00.000+03:00

hep zoru istiyorsun melis. hep zor yolu seçiyorsun melis. boşver melis. çok detay düşünüyorsun melis. boşver melis. değmez melis. takma melis. mükemmeliyetçisin melis. rahatla melis. bırak melis. off sonuca bak melis. derine girme melis. uzatma melis. çok mantıklısın melis. çok duygusalsın melis. kovasın melis yengeçsin melis.

osun melis busun melis. şöylesin melis böylesin melis.

e tamaaam, bunlar olmasam sizden farkım ne olacaktı? melis olmamın farkı ne olacağıdı heyy.

ben ki allah kolaylık versin lafını bile yanlış bulurum.

ben ki gerçek olmayan hiçbirşeye ama hiçbirşeye tahammül edemem, lehime bile olsa.

ben ki sizi asla değiştiremedim, ben değişir miyim sanki?

aşk ve gurur

2007-04-09T20:00:00.000+03:00

gurur.. evet gurur... neden daha önce aklıma gelmedi ki? neden itiraf edemedim kendime ya da...

aşk gurur tanımaz diye ahkam kesmek kolay, sen tanıyorsun gururu hem de çokk yakından. ve tam tersi sanıyorsun bir de.. gurursuzsun, biraz gurur öğren diyorsun kendine kızıp. çünkü gurur çirkinleşmek zannediyorsun, kendini çirkin bir savunmaya geçiş sanıyorsun. öyle görüyorsun bazılarından... sen kendini hiç savunmuyor gibi görünüyorsun, sen hiç çirkinleşmiyorsun, herşeyin ortada gibi davranıyorsun, ne kadar açığım yara almaya diyorsun, halbuki o zırh, o zırh da ne öyle yokladığında içini, eline gelen?

aman tanrım, gurur!

hayatın gurur üzerine kurulu değil mi zaten? kimselere anlatamadığın o hayat mücadelen, tek başına ayakta durma çabaların, çocukluğundan beri süregelen, o içten gelen, boyun eğmeyen tavrın, hep bir kişilik gururu, onuru değil mi aslında? onur daha güzel bir laf belki de gururdan...

kimseye ihtiyacım yok duruşun, gurur/onur değil de ne?

ya o? o da gururlu değil mi sanki? onun da oyunları gurur oyunları değil mi? o da boyun eğmiyor sana... başkaları gibi aman sen ne güzel insansın demiyor basitçe, seni de bu çekmiyor mu zaten? mücadele ediyor, hoşuna gitmeyen şeyi söylüyor pat diye, ve çekip gidiyor, ardına bile bakmadan, seni yarı yolda bırakıp gidiyor, kırılman umurunda değilmiş gibi, ama o da kırılıyor bir yandan...aslında kırılıyor... ama çok çok büyük bir zırhı var onun da, kendini aşan... garip bir ayna durumu yok mu? hadi itiraf edin birbirinize çok benziyorsunuz, bu yüzden tüm anlaşamamazlık ya zaten. kendimizle problemimiz varken bir tane daha kendimiz olunca iyice tahammül edemiyoruz belki de. (sen edebiliyorsun aslında o edemiyor pek kendine tahammül dolayısıyla sana da..)

aşk ve gurur, gurur ve önyargı, önyargı ve önzırhlar...

yine de...

odamın hayaletisin, sessizliğine aşığım*

*sagopa kajmer, baytar

senin de zaten hiç gücün yok...

2007-04-04T00:07:00.000+03:00

İçimde iki şarkının sözleri birleşiyor son son... Bu bir aşk hikayesi değil, bu bir mücadele hikayesi...

ölürüm yoluna, ölürüm de, yine boyun eğmem
yakarım dünyayı uğruna, ama sana eğilmem
öyle sınırsız, öyle DERİN, öyle ÇOK severim ki, KORKARSIN
kuruyup çöle dönsem de, pare pare olsam da yenilmem...

bitti..
zor oldu, ama bitti
yapamadım benim başka bir kalbi
bedenin zayıftı, kalbin güçlüydü belki
haritası ama çook silikti
sert bir şeydi iliklerimde aşk
dayandım, ittim, sığmadı, kanırmadı girmedi...
ama sıktım pis kanı, akıttım yaramdan, iyileştirmeye yaladım, geçmişti sanki
soktum neşteri göğsüme, inanmaya halim kalmadı diye..
bitti..
zor oldu ama bitti
ben kesilene kadar yüzdüm... ama görünmeyince karan,
bıraktım kendimi, battım bir taş gibi
yanmıştı, çizilmişti ama seyrettim ağlayarak sabredip çok sevdiğim bir filmi
artık yalnız senin için üzülüyorum...
bitti, zor oldu ama bitti...

Türk Rock’ı ve Dişler…

2007-03-31T22:28:00.000+03:00

60’lar, 70’ler…

Moğollar, Barış Manço, Cem Karaca, Mavi Sakal, Erkin Koray, Grup Bunalım, Kurtalan Ekspres...

80'ler, sessiz dönemler...

90’lar ve sonrası…

Bulutsuzluk Özlemi, Teoman, Özlem Tekin, Şebnem Ferah, Athena, Duman, Egoist, Demir Demirkan, Ogün Sanlısoy, Mor ve Ötesi, Redd ve nicesi…

Geçtiğimiz günlerde Boğaziçi Üniversitesi Müzik Kulübü’nün düzenlediği Türkiye’de rock müziğin son on yılı başlıklı bir panel düzenlendi. Panelde Vega grubunun solisti Deniz Özbey, Ogün Sanlısoy, Kurtalan Ekspres’ten Ahmet Güvenç ve Yüksek Sadakat grubunun üç üyesi katıldılar. Altay Öktem ise paneli yönetti.

Birçok şey konuşuldu ama özellikle iki konu ağırlıklıydı. Biri rock müziğinin popülerleşmesiydi. Rock müzik neydi, pop müzik neydi, rock müziğin popüler olması kötü müydü, rock müzik içinde başka öğeler de bulundurabilir miydi, teknoloji müziği nereye götürüyordu, Anadolu rock ne demekti? Ahmet Güvenç Anadolu Rock ayırımına karşıydı, rock müziği anadolu’da yaptığımıza göre elbette hepimizin yaptığı müzik Anadolu rock müziği, bunu ayrıca belirtmenin bir alemi yok dedi. Gerçekten de rock müziğin popülerleşmesi benim de kafamı karıştıran bir durum. Rock müzik duruş olarak genelde sert, agresif ve derdi olan bir müzik türüdür. Rock aslında bir yaşam biçimidir. Pop müzik diye adlandırdığımız hafif müzikle kesinlikle bir ilgisi yoktur, amaç sadece eğlendirmek, coşturmak veya sadece aşkla meşkle ilgili sözler yazmak değildir. Çünkü rock müziğin doğuşu aslında dünyanın getirdiklerini kabul etmeme, topluma dayatılan normlarla beraber her yerde etkisini gösteren sömürüye tepki olarak başlamıştır diyebiliriz. Böyle bir isyan durumunun ise popüler olması yani tüm halk tarafından benimsenmesi çok beklenen bir durum olmadığından, rock müzik her zaman geride kalmayı tercih etmiş, deyim yerindeyse underground bir duruş benimsemiştir. Fakat MTV gibi küresel bir müzik kanalının varlığı, yapılan her tür müziğin eğlenceli kliplerle bezenerek tüm dünyaya ulaşmasına ve benzeşmesine, dolayısıyla da popülerleşmesine yol açmıştır. Bu gelişmenin ülkemizde benimsenmesi de doksanların sonlarında Bulutsuzluk Özlemi, Kargo, Athena, Duman gibi gruplar, rock müzik tınılarını kullanan albümler yapmalarına rağmen, klipleri, albüm reklamları, radyo promosyonlarıyla popüler olmuşlar, herkes tarafından sevilmişlerdi. Grupların yanı sıra Özlem Tekin, Aslı, Şebnem Ferah, Teoman gibi tek kişi çıkıp rock müzik yapanlar da oldu. Hepsinin albümleri çok sattı, konserleri hıncahınç doldu. Rock müzik popüler oldu, kafalar karıştı. Bu durum sadece Türkiye’de mi böyleydi elbette hayır. Alternatif müzik patlaması dünyanın her yerinde kendini gösterdi. Rock sanki biraz yumuşadı. Daha sonra elektronik müziğin pop’a ve rock’a karışmasıyla, teknolojinin müzik açısından da inanılmaz gelişmeler göstermesiyle, iki nota bilen, biraz kulağı olan ve evinde sistemi bulunan herkes müzik yapabilmeye başladı. Rock’un o muhalif, zor şartlarda ortaya çıkan, sert duruşu değişiverdi sanki biraz…

Neyse uzattım, panele damgasını vuran ikinci önemli konu ise müzikten para kazanmak ve albüm satışlarıydı. Önce mp3 çıktı mertlik bozuldu dendi, hırsızlığa eşdeğer olduğunun altı çizildi, özellikle Ogün Sanlısoy bu konuda pek sivri konuştu. En sıkı rock’çı Ahmet Güvenç bile müzisyenlerin para kazanması gerektiğini yoksa bir süre sonra üretmekte zorluk çekebileceklerini söyledi. Yüksek Sadakat ise bu konuya daha yumuşak baktı. Zaten sonuçta rock müziğini asla para kazanmak amaçlı yapmadıkları, bedava da olsa gerçek rock’çıların müzik yapmaya devam edecekleri konusunda birleştiler. Gene de bir müzisyeni çok seviyorsak, albümlerini alarak, konserlerine giderek ona destek olursak sevineceklerini söylediler. Bu konu da kafamı karıştırdı aslında. Bir açıdan elbette, insan yaptığı işin, emeğinin elbette karşılığını almalıdır. Ama öte yandan müzik senin işin değil yaşam biçiminse, ne kadar sattığı çok da umurunda olmamalıdır. Önemli olan paylaşmaksa, mp3 sayesinde çok indirilmiş olması bile onu mutlu etmelidir. Hem ben popüler olmak istemiyorum ben rock’çıyım deyip hem de niye albümlerimiz satılmıyor demek biraz abes oluyor sanki.. Ben tam bir mp3 manyağıyım ve herhalde tüm plak şirketleri, tüm sanatçılar benden ve benim gibilerden nefret ediyordur. Ama şöyle de bir şey var. İnternette bedava olan bu mp3 olayının ilk mantığı neydi? Tanıtım amaçlı olması. Dinle, bilgisayarından sil ve beğendiysen git albümünü al. Ama kimse bilgisayarından silmedi, mp3 player’in da çıkmasıyla albüm almaya gerek kalmadı. Ama gene de şöyle bir şey var, kendi adıma konuşayım ben de aslında indirdiğim tüm mp3’leri aslında tanımak, öğrenmek amaçlı indiriyorum ve, tamam silmiyorum belki ama gerçekten çok çok beğenirsem gidip albümünü alıyorum, çünkü gerçekten de CD kapağıyla, kabıyla, sevdiğin bir albümü elinin altında bulundurmak, arşiv yapmak hala aynı tadı koruyor bence. Üstelik arabalarda mp3 player’ları çalıştırmak teferruatlı bir iş, o yüzden CD hala alınıyor. Arabada kasetçalar varsa kaset bile alınıyor valla. Hoş şimdi mp3 çalan arabalar filan da çıkıyor. E çıkıyor kardeşim biz ne yapalım? Ya gerçekten mp3’lerin tanesini 1YTL’den filan satsınlar, ki bunu yapan şirketler var, ya da mp3 hırsızlıktır demesinler.

Sonuç olarak panelle ilgili şunu söyleyebilirim, fikirlerinin hepsine katılmasam da, Ogün Sanlısoy’un ve Yüksek Sadakat üyelerinin konuşma şekillerini çok takdir ettim. Çok bilgili ve çok tane tane konuşan, iyi yetişmiş, gerçekten gurur duyulacak gençler. Deniz Özbey çok tatlıydı ama pek konuşmadı, derdini anlatamadı ve Ahmet Güvenç’le biraz gerildiler filan… Ahmet Güvenç haklı ukalalığını konuştururken panel yöneticisi caanım Altay Öktem ise haklısınız haklısınız demekten öteye gidemedi pek.

Aaa bir de bir anekdot, şehir efsanesi gibi anlatılan bir hikaye gerçekmiş. Pentagram ilk albümlerini yaparken o kadar maddi zorluk çekmişler ki, ilk parçalarının yer aldığı bantların üzerine yeni parçalarını kaydetmek zorunda kalmışlar. Daha sonra maddi sıkıntılarını bilen Pentagramseverler, bu albümü üçer beşer alarak onlara katkıda bulunmuşlar. Ogün Sanlısoy, “işte, sevdiği müzisyene sahip çıkan, ideal müzik dinleyicisi” diyerek anlattı.

Son bir anekdot: Geç başlayan panel öncesi Zeynep’le sohbet ediyoruz, Fazıl Say’ın fotoğraflarını gördün mü dedi, yoo niye dedim, aaa bir fotoğrafı çıktı, dişler berbat sapsarı olay oldu adamın dişleri dedi. Tüh kaçırdım dedim. Ya aç google’ı fazıl say dişler yaz çıkar karşına diyince ben bir kahkaha!!! Koskoca Fazıl Say, google’da arıyosun, Fazıl Say ve konseri değil, Fazıl Say ve piyano değil, Fazıl Say ve ödül değil. “Fazıl Say ve dişler.” Fazıl Say’ın adının Hande Ataizi’yle anılmasına üzülenler olmuştu ben hiç yadırgamamıştım, o da bir insan, aşk yaşayacak tabii filan. Ama Fazıl Say’ın adının dişler’le anılmasını hiç beklemiyordum.

paris, seni seviyorum, tabii kendimi de...

2007-03-23T01:01:00.000+02:00

ahanda şımardım. altyazı dergisinin öngösterimlerini takip etmeyi pek severim, son öngösterim filmi için kaydolurken filmle ilgili hiçbir araştırma soruşturma yapmadım ve davetiye mailim gelir gelmez koşup gittim. filmle ilgili tek bilgim adının paris je t'aime olduğu ve birçok ünlünün rol aldığıydı. film başladı. film garip başladı. film bir süre sonra son zamanların meşhur taktiğini uyguladığını hissettirdi: aynı filmde birbirinden kopuk ve farklı hikayeler, sonunda bir şekilde birleşen... fakat bunlar pek bir kopuktu. sanki bir hikaye kitabı, birbirinden çok farklı, tek ortak noktaları paris'te geçmesi ve sevgiyi konu alması olan hikayeler... ama bu kısa öyküler o kadar birbirinden farklı ki... sanki başka yazarlar yazmış, her bir öykü başka bir yazarın sanki.. hatta şeyi getirdi aklıma, beşpeşe'yi... tamam sinemaya dönelim. her bir hikayenin kurgu tekniği, renkleri, anlatım şekilleri, birbirinden o kadar farklı ki, sanki farklı yönetmenler çekmiş her birini, neredeyse yorucu bir fark ve yorucu bir hikayeden hikayeye atlayış var, dedim kendi kendime izlerken. hatta bu kısa hikayelerden birini çok sevdim mesela, onu aklımda tutmaya çalıştım film bitene kadar, o derece yoğun paris'teki bu aşk hikayeleri...

sonra eve geldim, baktım neymiş ne değilmiş bu film diye. bir de baktım ki ne öğreneyim, evet, bu tam bir kolaj çalışmasıymış, gerçekten de 20 yönetmenin 20 ayrı kısa filminin bir araya gelmesinden oluşan bir filmmiş bu. ayh ben anlamıştım zaten havasına bir gir sen, sen bir gir, aman da aman efenim... ee boşuna mı mezun oldunuz sinema tv okullarından canııım, kendinize haksızlık ediyorsunuz demezler mi adama. aa mezun mu oldunuz, hani uzamıştı okul, hala belirsizdi? yok yok dün gittim okula ve iyi haberi aldım, mezun olmuşum. yuppii, bunu kutlamalıyız! olurr...

neyse, bu filmde, en sevdiğim kısa hikaye mi kısa film mi neyse işte onda natalie portman oynuyor. ya sen onu bırak bu kısa filmi tom tykwer çekmiş. ya hani run lola run'ın yönetmeni hatırlasana. hatta parfüm romanını filmleştiren de ta kendisi değil miydi? ay sen bi gurur, bi gurur daha, bak bu filmde en sevdiğim hikayeyi çeken yönetmen zati benim sevdiğim yönetmen ayolll, bak görüyo musun valla anlıyorum bu işlerden sanki... e anlamasan kabahat yani yuh sen de saçmalamaya başladın. ne bu mokuna cila sürmeler gereksiz yere? kusura bakma da elalem bi film izleyip film yorumcusu kesilirken, kamerayı eline alan yönetmenim derken ben şurda iki algıya sevinmişim çok mu? yok yok sen mezun oldun ya ondan havalara girdin. ya ne alaka bee offf, neyse bu film ilginç bi film sonuç olarak, biraz yorucu ama keyifli. tez gidile, görüle... e hadi peki.

sevgili günlük 2...

2007-03-22T02:11:00.000+02:00

garip değil mi çok garip. bir rüyadan uyanır gibi demek çok klişe bir anlatım olur ama bir o kadar da yerinde olur herhalde. hayallerini al dünyevi durumların içine sok, hala hayallerindeki gibilerse şanslısın, ama eğer hacim, kütle, ses, görüntü değiştiriyorlarsa geçmiş olsun. İçinde, yıllardır kurduğun hayal kadar büyük bir boşlukla kalakalırsın bir akşam kadıköyün ortasında mesela…önce rahatlamış gibi olursun ama sonra şey gibi olur, filmlerdeki gibi evet, önem verdiğin, anlam kattığın her şey bir anda poff, pofff, poff.. o mekan mesela, o şarkı, o isim, o kız, o sevinç, o tesadüfi ilahi durumlar…pofff, pofff, pofff.. tek tek yokoluyorlar. renksizleşiyorlar, aa ama pardon zaten hep renksizlerdi. o çizgilerin içlerini boyayan hep bendim değil mi? iddiasızlık da bir iddia değil midir? sahi beyaz bir renk midir? mütevazılığın arkasında müthiş bir ego yok mudur? o renksiz balonları ben hep mora boyadım halbuki, ve sen hepsini patlattın şimdi. mor değil onlar, kabul et dedin. boş dedin, şeffaf. göstermek istemiyorum dedin. ben de sana dedim ki, ama herkes mor balonları görmez ki zaten, moru sevenler, moru bilenler görür sadece. sen de bana dedin ki madem ısrar ediyorsun, kendin boya hepsini mora. bana da kanıtla mor olduklarında da görünmez olabileceklerini. ama ben kendimi, ama ben seni, sana kanıtlamaya çalışmaktan çok yorgun düşmüştüm, mor kalemimi cebime koydum ve uzaklaştım. kadıköy çok yabancılaştı, içimdeki boşluk rüzgar aldı, çok üşüdüm gene.

garip değil mi çok garip. bu duyguyu daha önce de yaşamıştım aslında. ve yazmıştım. odamdaki nesneler bile şekil değiştiriyorlar gözümde demiştim. hayallerinin içindeyken odandaki eşyalar bile farklı gözükür, ne zaman ki zorla uyandırılırsın, odandaki masa, duvar bile kendini gösterir, biz hep böyleydik senin algıların değişikti derler adeta. hayallerini al dünyevi durumların içine sok, karşında sana kulaklarına inanamadığın sözler sarfeden o bile insanlaşır. insan değildir çünkü o, sen putlaştırmışsındır. o senin beyninin tüm kıvrımlarıdır, ulaşabildiğin her şeyin bir adım ötesindedir hep, ta ki karşında küçülene kadar. ta ki karşında insanlaşana kadar. sonra, etrafına bakarsın onun, bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim’den yola çıkarsın, yolda kalırsın. onunla birlikte putlaştırdığın her şey gibi yanındaki dekorların da şekil değiştirdiğini görürsün. yanındaki insanların da… korktuğun şeylerden bin fersah yukarıda olduğunu fark eder, kendinle gurur duyacağın yerde bıçak saplandı sanırsın karnına. yumruk yersin adeta... devleri yakından gördüm, hepsi cüceydi cüce demiş biri, onaylarsın. onaylamak istemezsin, kendi gölgenden korkarsın, daha küçük olmak daha güvenliydi belki de, bilemezsin yeni gölgenle ne yapacağını. baş edemezsin yeni durumunla.. o boşluktan geçen rüzgar bir üşütür, bir iyi hissettirir…savrulursun...

Ha bi de...

2007-03-17T03:03:00.000+02:00

Birşeyi çok istersen olur... mu bilmiyorum ama birşeyi çokkkkkkk düşünürsen oluyor. Oluyooor, oluyor, ya oluyor diyorsam oluyor. Dünya senin için çalışıyor. İnan bak.

Nilüfer

2007-03-17T02:34:00.000+02:00

Cem Özer, Laf Lafı Açıyor'la yine ekranlarda... Nedir ne değildir diye açtım baktım Nilüfer konuk. Şahane. Nasıl şık. Kendisini gencecik şirin bir kız gibi gösteren mor, uçuşan bir mini elbise giymiş. Cem Özer dakika bir gol bir esprisini patlatıyor: Nilüfer morarmışsın, kapıya mı sıkıştın... Aman Allahım yaa... Hangi devirdeyiz, hangi espri anlayışında donup kaldık, nereye gidiyoruz Cem yaa... Allahtan Nilüfer birden şarkı söylemeye başlıyor da unutuyoruz Cem'i, mem'i, kendimizi, herşeyi... O ne sestir yarabbimmm... Biz bu kadının farkında mıyız ya? Türk Pop dediğimizde, ne dinlersin: Tarkaaan Sezen Aksuuu diye cevap verirken aklımıza geliyor mu bu kadın? Mor prenses oturuyor sonra, çocukluğunu anlatmaya başlıyor, çok içine kapanık bir çocukmuş, biraz da maymun iştahlıymış. Cem gene büyüyü bozuyor, nasıl maymun iştahlıydın örnek ver, yani çok mu muz yiyordun mesela... Noluyor ya? Gerçek mi bu?

Laf arasında allahtan Cem Özer güzel bir detay veriyor bize. Kuliste hazırlanırken garip sesler duymuş, bir bakmış ki, otuz yıldır şarkıcı olan Nilüfer kulisinde prova yapıyor, ses açıyor... Helal olsun ya helal, bir insanın işine ne kadar saygı ve sevgi duyduğunu gösteren başka bir hareket olamaz herhalde diyor, yeniyetme popçulara hadttthhh ordan diye selamediyoruz.

Birşey dikkatimi çekiyor. Bu kadın pek güleryüzlü, pek şeker, pek aktif falan ama bir hüzün taşıyor, bir ağırlığı var, bir sakinliği, belki çocukluğundan kalma bir içine kapanıklığı var hala... Bir çelişki gibi bence Nilüfer... Neşeli desen değil, hüzünlü desen değil, hem hepsi hem hiçbiri... Bu yönüyle onu kendime benzetiyorum açıkçası. Astım hastalığını da paylaşmamızla, daha da bir yakın hissediyorum.

Saat gecenin üçü oluyor. Nilüfer'in sesi kısılmıyor, enerjisi bitmiyor ve o garip, o muhteşem, o acaip şarkıyı söylüyor: Yeter, yeter, öleceksek ölelim, haydi vur kendini şaraba, kedere ve aşka vur, daha içelim içelim içelim içelim içelim içelim.................................

müzik müzik müzikkk

2007-03-06T11:26:00.000+02:00

8 Mart Incubus@Akatlar

14 Mart Redd@Hayal Kahvesi

17 Mart Dandadadan@Peyote

Not: Mayıss gel artık, Duman özlemi duman duman...

sevgili günlük...

2007-03-05T06:02:00.000+02:00

Kendimi kapatmışım. Hem eve, hem iletişime. Yalnızlığı seçmişim, sonra sıkılmış ve şikayet etmişim. Düzensizliği seçmişim, sonra sıkılmış ve şikayet etmişim. Ya da yaşadıklarımı ben böyle değerlendirmişim.

Eeeh, at kendini dışarı. Git Suadiye’ye veya Kadıköy'e... Vardır bir film, girersin işte birine. Çıkışta bir kitapevine girer, kendine ikiyüzüncü kitabı veya defteri veya silgiyi veya kalemi veya dergiyi alıp mutlu olursun. Evet, sen, olursun…

Cüzdanıma bakıyorum, taksiye binip sinemanın önünde inecek kadar param var. Günlerdir evden çıkmamak tek bir işe yaramış, param cebimde kalmış. Fakat bir şekilde taksi çağırmıyorum. Yürümek, dolmuşa binmek istiyorum.

Normalde sorsanız, o kadar kendimin farkında yaşıyorum ki, her saniyemi anlatabilirim size... Üçüncü gözüm, veya beni devamlı izleyen o yorucu kameram hep açık, sağolsun. Apartmandan çıkıyorum, fırının önünden geçerken burnuma gelen koku hoşuma gidiyor, tünelin orada her zaman yaşanan trafik sıkışıklığı gene canımı sıkarken önümden aniden bir kedi geçiyor, irkiliyorum… gibi detaylar verebilirim genelde. Bu kez veremiyorum. Tek hatırladığım, taksiye binmeyeyim kararını verip evde temizlik yapan Fatma abla’ya hoşça kal dedikten sonra kapıyı kapayıp yola çıktığım. Bundan sonra hatırladığım ilk karede, fırını, tüneli filan geçmişim ve karşıdan gelen kadını görüyorum. Kadın önüne bakarak ve aceleyle yürüyor. Hava soğuk olduğundan montunun içine gömülmüş iyice. Ama tanıdık geliyor kadın. Geçiyor beni ama ben onu geçemiyorum. Ben ondan geçemiyorum. Sesleniyorum, hala o olduğundan emin olmadığım için önce kısık sesle, o duymadan ilerlerken ben o olduğundan iyice emin bir şekilde biraz daha yükseltiyorum sesimi: İrem???

İrem dönüp bakıyor, şaşırıyor. Neyin var diyor. Oysa ki doktorumun stresten ve uykusuzluktan dediği cilt problemim geçmiş durumda, makyajlı sayılırım, saçlarım düzgün. Yani genel geçer bir kötü görünme durumum yok. Ama İrem neyin var diyor. Evet neyim var. Yani evet bir şeyim var. Bunu İrem anlıyor. Belki bunu ben bile anlamıyorum. Bunu İrem anlıyor.

Bir sonraki karede bir cafede oturuyoruz. Ben karşımdaki kadının yakın zamanda yeni bir ilişkiye başlamış olduğu bilgisine sahibim, ama gariptir, ben konuşuyorum. Gariptir, ben anlatıyorum. Konu benim. Ben, konuya hakimim. Ne anlattığımı biliyorum. Derdimin ne olduğunu biliyorum. Halbuki geri sar filmi, atıyorum evde Fatma abla neyin var senin dese ve gitseydi, bu soruyla baş başa kalsaydım, kendime anlatamazdım o an. İrem baktı, neyin var dedi ve ben anlatıyorum. Düzgün, mantıklı cümleler kuruyorum. Kendi sesimi duyuyorum, anlattıklarımı anlıyorum. Kendime hak veriyorum. Kendimi anlıyorum. Kendimin sırtını sıvazlıyorum. Sonra bana da gerek kalmıyor. İrem diyor ki, sen hem durumunun zorluğunu yaşarken hem de “niye?” diye sorarak zorluğunu iki katına çıkarıyorsun. İrem diyor ki, sen kendi üstüne çok fazla geliyorsun. İrem diyor ki, durumunun “normal” olduğunu kabul etmiyorsun. (İrem demeye getiriyor ki, bunalımınla bile yüzleşemiyorsun.) İrem diyor ki, hayata güç ver, bırak. İrem diyor ki, her şeyi kendin çözmek istiyorsun, biliyorum, doğrusu da bu, ama bazen her şeyi kendin çözemezsin, o zaman hayata güç ver, bırak o çözsün. İçimden diyorum ki, zaten öyle olmadı mı? Ben çözemedim, bıraktım, dışarı çıktım ve hayat dedi ki, sen İrem’i aramayı akıl etmiyorsun, veya belki de yediremiyorsun kimseye ihtiyacın olduğunu, ama ona ihtiyacın var ve ben onu karşına çıkarıcam.

İnsanları sevmiyorum diyorum. Beni bile sevmiyorsun diyor. Gülüyor. Seni bile sevmiyorum diyorum. Gülüyorum. Bugün ilk kez gülüyorum. Bu duyguna hak ver diyor. Bu duyguyu yaşama hakkını ver kendine. Bazen hiç kimseyi istemeyiz. İsteme.

Ben telefonda konuşmayı özledim ama kimseyi aramıyorum diyorum. Ben telefonda konuşmayı özledim ama kimsenin beni aramasını istemiyorum diyorum. Ben telefonda konuşmayı özledim ama telefonum çaldığında, üzerinde gördüğüm isim her ne olursa olsun bir süre bakıp zorlanarak açıyorum/açmıyorum diyorum. Ben telefonda nasıl konuşulduğunu unuttum diyorum. O an, uzun süredir ilk kez beni ev telefonumdan sık sık arayarak dakikalarca muhteşem doyum alarak sohbet ettiğim birinin beni nasıl da hayal kırıklığına uğrattığını ve o güzel tadın nasıl da acılaştığını hatırlayıp, içtiğim kahvenin yanına koydukları kurabiyeyi sokuşturuyorum ağzıma, o acı tadı unutmak için.

İrem diyor ki, telefonda kimselerle konuşmaman, senin konuşmaman değil, konuşacak birini bulamamandır. O sohbetin tadını yakalayamamandır. İnsanları bu aralar sevmemen, senin sevmemen değil, belki de şu aralar etrafında olan insanların seni doyuramamasıdır.

İnsanlar beni yoruyor diyorum. Sanki hep istiyorlar oysa ben hiç bir şey almadığım insanları nasıl da sevdim nasıl da hiçbir şey deme hakkını bulmadım kendimde hiçbir sitem hiçbir istem hakkı bulmadım, ben mi hatalıydım, bu insanları kıskanıyorum bazen bana söyleyebildikleri, benden isteyebildikleri şeyler için, diyorum. Verici olmaya, hep gülümsemeye alışmış ve alıştırmış olduğum için, ne ben alışabiliyorum bu elimde olmadan veremeyen halime, ne de etrafımdakiler, diyorum. Sen diyor İrem bir yolda giderken etrafındaki insanları da vericiliğinle sevginle besleyerek onları da yanına alarak beraber yürüyorsun. Ne zaman ki sen onları geçiyorsun, onlar geride kalıyor, o zaman alıştıkları sevgiyi alamadıkları zaman sana sitem ediyorlarsa yürü yoluna devam et, yalnız olacaksın ama bu senin sen olma bedelin diyor. Sen hep ilerlemektesin çünkü hiç yerinde saymıyorsun sayamazsın diyor.

Sana hayatındaki gelişmeleri soramadım diyorum. Bırak diyor. Tamam insanları aramama hakkını kullan, ama bazen sırf sen anlatmak ihtiyacı duyduğunda, sadece seni dinleyebilecek biri varsa, onu da es geçme, diğerleriyle aynı kefeye koyma, onu ayırmayı ve bundan faydalanmayı öğren, bu hakkını da sonuna kadar kullan diyor. Şaşırıyorum…Alışık değilim diyorum. Biliyor.

(Arada dayanamıyor, konuşturuyorum, ilişkisinin ne kadar güzel gittiğini anlatıyor. İçimi bir huzur kaplıyor.. Bir de umut...)

Boşluğu anlatıyorum. Hep boşluk istemiştim, nasıl dolduracağımı bildiğimi savunurdum şimdi onu da yapamıyorum diyorum. Yaparsın diyor, kendini kandır, oyala bir şeylerle, yoluna girene kadar, ağzına bir emzik ver ve gerisini hayata bırak diyor. Ne bileyim, hep İstediğin dvd’leri al, izlemen gereken filmlerle başla mesela diyor.

Eve iki dvd alıp, güleryüzle giriyorum.

İşte diyorum, hayata bağlanmam bu kadar basitmiş, iki dvd mi hayır, bunu bana gösterebilen bir tek sensin diye mesaj atıyorum İrem’e.

Çok küçücük bir şeydi ihtiyacın olan, belki sadece kambur otururken dikleşmek gibi, veya saçlarını bir toka ile bağlayıp oh be demek gibi. Sana anlatılacak çok şey olduğunu sanıp sonra hiçbir tepki vermediğinde suçu sana atanlara asla yüz verme. Tepene çıkıp seni aşağıya çeken saçmasapan bir ağırlıktan başka bir işe yaramıyorlar. Filmleri bulman süper olmuş. Seni çok seviyorum, diyor bana mesajında. Ben de onu çok seviyorum.

edit: aynı duyguyı farklı kelimelerle anlatan bir blog yazısı... aynılığı şaşırttı ama oluyor işte, zaman zaman oluyor hepimize...

A La Claire Fontaine

2007-03-02T01:54:00.000+02:00

Somerset Maugham'ın The Painted Veil (Renkli Peçe) isimli romanından uyarlanmış olan The Painted Veil (Duvak) adlı film, gerek konusu, gerek oyuncu seçimleri, gerek görselliği açısından beni oldukça etkiledi. Ama nedense en çok müzikler... Hem de normalde pek hoşlaşmadığım fransızca dilini öğrenerek aksanlı aksanlı şarkı söylemek ve ilk ve ortaokulda deli gibi çalıp, sonra da aptal gibi bıraktığım piyano'ya düşündüğümden daha hızlı bir dönüş yaparak terennüm etmek isteyecek kadar çok...

Hele film biterken, çocukların eşlik ettiği A la claire fontaine isimli şarkı... Kesinlikle sözlerini bulup ezberleyip en azından kendi kendime de olsa söyleyeceğim. mp3'ünü aradığımda karşıma birkaç yorum çıktı ve Carmen Campagne isimli Kanadalı bir bayanın söylediği versiyon da gayet hoşuma gitti. Tavsiye...

kendime not: Somerset Maugham'ın kitabını da alıp oku. Filme nasıl senaryolaştırılmış, incele. Sonra aklına takılan şu Gabriel Garcia Marquez'in Kolera Günlerinde Aşk kitabını alıp oku. Arada bir benzerlik var mı, bak. Bir de bu kitabın da filmleştirileceği konuşuluyordu, ne olmuş, araştır. Aferin.

Dert Üstü Murad Üstü veya düşün düşün moktur işin durumları

2007-02-27T13:46:00.000+02:00

Birkaç gündür Portecho'yu düşünüyorum. Evet, dert üstü murad üstü vaziyetteyim, hiç düşünecek birşeyim kalmadı, Portecho'yu düşünüyorum. Aha, şu an Dream Tv'de çıktı klipleri, beni duymuş gibi...
Hayır şunu düşünüyorum, ben bunları ilk dinlediğimde, ki klipleriyle çıktılar karşıma, yabancı bir grup olarak dinledim/izledim ve haa iyiymiş diyip geçtim. Akılda kalıcı sözler (in this town in this town..), sağlam bir elektronik altyapı... Hatta, ulen biri tam ingiliz de diğeri amma türk tipli dediğimi de hatırlıyorum.
Sonra biz yılbaşında Balans'a girecektik arkadaş sayesinde ama patlamıştı o durum, o gece de Portecho var filan demişlerdi de kıllanmıştım. Ya neyse uzatmiim, biliyosunuz, bu herifler türk gayet. Tan ve Deniz diye iki herif bunlar.
Şimdi beni düşündüren şu. Bu grup başarılı bir grup, ok, dinliyoruz filan, hatta Türk grup olduğunu öğrenince böyle anlamsız bir gurur filan oluyo önce vay be herifler yapmış falan... Tamam da, yani ne bileyim, ben ki en nefret ettiğim şey, nerelisin sorusu, gereksiz "biz türküz karrdeşim" ayaklarıdır ve Ara Güler'in "ben dünyalıyım" lafına şapka çıkarırım, gene de bu Portecho bende şöyle bir duygu yarattı, ee şimdi sizin Türk olduğunuzu ben nerden anlicam? Niye hiç türkçe parça yok, veya niye "portecho", veya niye böyle elektronik filan, böyle artistik hareketler filan...

İşte burda bölünüyorum. Diyor ki bir ses içimden, ne alaka yaa, herifler müzik yapıyor, müzik müzik, hani evrensel dil. Ne alakası var türk olmakla bilmemne, adamlar aşmış, global müzik yapıyorlar, hem The New York Times tarafından "geleceği parlak" bir grup olarak nitelendirilmiş.
Ama sonra şey saçma geliyor, forumları okuyorum, gençler, yaşasın işte aşmış bir türk grubu diye acaip gururdalar ve şey diyolar, eurovision'a kenan doğulu değil, portecho katılsın. Haydaaa, şimdi ne alaka diyorum gene... Vay be Türkiye'de de böyle müzikler yapılıyor'un gururunu duymaya çalışıyoruz sanki...Tamam da... Ne biliyim en azından isimleri mi Türkçe olsaydı grubun? Yok yok alakası yok... Ayhh bilemedim.
İnsan gene de galiba kendi kültürüne ait birşeylerle, bir fark'la, hah buldum galiba, bir fark'la farkedilmek istiyor. Aha bakın dünya, biz de sizin yaptığınızı yapabiliyoruz demek bana çok da büyük bir fark gibi gelmiyor. Ulen iki saattir anlatmaya çalıştığımı yazı biterken iki satırda anlattım iyi mi.. Budur beni düşündüren. Oh beaaaa.
Gene de aferin tabi, yapmış çocuklar...

Olur Hipopotammm...

2007-02-24T12:50:00.000+02:00

Zeynep geliyorrr.. 1 Mart'ta uçağa biniyor ve geliyorrr yaşasın, çok özledim...

Bu akşam Makina (Okan)'yı izlemeye gidiyorumm, bakalım nasıl olcak, heyecanlıyım - sanki ben konuğum, nesine heyecanlanıyosam, ama var bi bildiğim -

Emrah'a geçenlerde serzenişte bulunuyordum böyle kendi çapımda. İşte, bazı kararlar almam lazım filan ve bazen yalnız hissediyorum kendimi dedim. Yalnızlığı sen seçiyorsun, insanları uzak tutuyorsun kendinden dedi. Düşündüm...

"İstanbullular" çok güzel. Ağzımın suları akarak okuyorum.

A Perfect Circle'ın The Noose, nasıl bir şarkıdır yaa, deliriyorum. Siz de delirin, buyrun

3 Mart'ta Bronx'ta olmayı planlıyorum. Vega'yı Rock'n Coke'den beri canlı izlemedim. Hem Caulerpa da orda olcak sanırım, belki görüşürüz:)

8 Mart ise Incubus.

Şimidilik böyle benden teraneler... Sizden ne haberler?

vatevır

2007-02-21T00:36:00.000+02:00

Garaj İstanbul diye şahane bi mekan açılmış - hiç söylemiyosunuz? - üstelik bu cumartesi (ki kendisi 23 Şubat olmakta) Elif Şafak, saat 21:00 itibariyle bu mekanda kitaplarını okuyacakmış. E bize de orada olmak düşer.

Zakkum'u beğenmedim, samimi bulmadım filan. Ama kardeşim yiğidi ye hakkını yeme, deus'un for the roses (veya sadece roses) şarkısını pek bi güzel yorumlamışlar. youtube'dan bulabilirsiniz, şimdi veremedim linkini, biraz da siz uğraşın canım ne bu armut piş ağzıma düş'çülük? eheheh..

ve bitirirken, çok şahane bi msn diyalogu, yeni çağın aşık(ozan anlamında) atışmaları gibin:

nickilazımolmayanbikişi says:

i want to hold you close

soft breasts, beating heart

as i whisper in your ear

i want to fucking tear you apart

*blossom*(bu msn ortamlarında ben oluyorum) says:

as I stare through you and I stand quite still

and alarm sounds just up the road

i can tell you'd like some company but I can't fix you and you don't want me!!

nası ama? allahtan "she wants revenge" var dimi? yoksa nice olcaktı halimiz? nice nice, very nice indeed:)

hepi börtdeyy

2007-02-18T13:39:00.000+02:00

tuu miiii.. iyi ki doğdum, gördün mü 28 oldumm, bunalıma bile girdimmmm :)

dün gece taksim. ekvator, sonra peyote, son anda dandadadan çıkmayacak haberini alınca hoppp box.

batu babayı görmeyi de özlemişim doğrusu.

ps: ekvator öncesi, taksim'e erken geldiğimden vakit geçirmek için megavizyon'a gireyim dedim. bir de ne göreyim, buket uzuner'in yeni kitabı çıkmış, "istanbullular". birkaç yıldır bir roman üzerinde çalıştığını biliyordum ama hiç karşılaşmamıştım "çıkıyor, çıktı" haberlerine, sürpriz oldu, hemen aldım. baktım bir kitap alana ikincisinde %25 indirim. sis ve gece'yi merak ediyordum, filmi de çekildiği için mesleğim gereğince hem okusam hem izlesem iyi olur diye düşünerek onu da aldım. ilk d.günü hediyelerimi kendimden almış oldum. istanbullular'a başladım. hemen çekti. buket uzuner'in dilini özlemiş olduğumu hissettim resmen.

Ahhh, saf-i aşk!

2007-02-17T04:22:00.000+02:00

Maalesef o en güzel anın fotoğrafı yok internette, Daniel ve Carla'nın- üzerilerinde hayvan kostümleriyle- ilk kez öpüştükleri an...

Daniel: Sınavı geçememişim, herkes haklı ben salağımm..
Carla: Hayır değilsin, sınav zorduu
Daniel: Bu kadar üzülmemin sebebi, senin beni salak olarak görmeni istememem..
Carla: Hayıır, ben asla öyle şey düşünmemmm... ve öpüşürler...

Daniel: Carla, seni bando takımından ve hatta kurabiye yapmaktan bile daha çok seviyorum, seni her an seviyorum ben..
Carla: Ben de seni Daniell...

Ne kadar masum, ne kadar gerçek, ne kadar naif, iç çeke çeke izlediğim bir film... Herkese göre biri vardır - mıdır - ı düşündüren... Daniel ile Carla'nın arasındaki iletişimi kıskandıran... Her türlü "engel"e rağmen kıskandıran...

Unpredictable Consistency

2007-02-12T04:22:00.000+02:00

Yıllardır renksiz bir oyunun içindeyim ve renksizlik bu oyunun en zevkli kısmı. Yıllardır bir gölgenin peşindeyim ve karanlık bu gölgenin en güzel kısmı. Yıllardır hiç kimsenin hiçbir zaman bilmediği mektuplar beklemekteyim ve hiç kimsenin hiçbir zaman bilmemesi bu bekleyişin en kutsal kısmı. Yıllardır perdenin ardında, ve içimdeki savaşta, güçlüyüm aslında ve keşke bilsen…Belki de her gün dinlediğin o müzikli kelimeler keşke bende anlam bulsa… Oysa ki rahatça hoyratça unufakettin nevarsa…Ve sana kızamayışım yıllardır, keşke anlam bulsa…Keşke çok geç olmasa… Bu duyduğun içimdeki kırık cam sesleri, sahi, duymuyor musun onları? Bildiklerim var ve bilmediğim şeyler… Bir mavilik var ve karanlık her yer…Düşüşüm kayıtsızca...

Ve sevinişim yaşadıklarına… Ve evrim geçirişim yıllarla…

Egonu besleyecek gözyaşları istiyor musun hala…Hala sağ elini yumruk gibi kapadın mı içinde o notla? Hala kalbini yumruk gibi kapadın mı içinde o acıyla? Hala mucizeler var mı senin de hayatında? Telefonun öbür tarafındaki kadın adaşım olabilir mi gene, o şarkı çalarken radyoda ? Oysa sen, ruhumu hoyratça unufak ettin nasılsa…

Gecenin bir yarısı, ansızın, bir şekilde, odamdan içeri girebiliyorsan eğer, başımı döndürebiliyorsa cümleler, renkler, renksizlikler, dönen şeyler, o zaman buna değer. Sevgiler…

Sobelendim

2007-02-10T02:31:00.000+02:00

Bu bloglararası sobelenme durumu baya hoşuma gidiyordu ama bugüne kadar hiç sobeleyen olmamıştı beni, QM'a teşekkürlerimi bir borç bilirim. Fakat bu "hakkında bilmediğimiz birkaç şey" de zor bir sobeleme konusuymuş. Ben nasıl bir insanım, özelliklerim neler diye düşünürken bunalıma giriyodum az kalsın. Tamam, nankörlüğü bırakıp hemen yanıtlıyorum:

- Yön bulmak, adres, tarif bulmak konusunda biraz özürlüyüm. Biraz ama.. Beterlerimi de görüp biraz umutlandım kendimle ilgili...

- Taksim'e gerçekten aşığım sanırım.

- Ortamda müzik çalmadığında ciddi anlamda rahatsız oluyorum. Uyurken bile müzik çalıyor odamda.

- Modum gerçekten inanılmaz değişken olabiliyor ve karşımdaki insana göre acayip değişebiliyorum. Yani karşımdaki insanın elektriği beni çok etkiliyor, sen naparsan yap ben bugün şöyle takılıcam diyemiyorum çoğu zaman.

- İnsanları çok inceliyorum. Kadın, erkek farketmez, ne giymiş, saçı nasıl, suratı asık mı vs vs.. Özellikle vapurlarda filan...

- Dağınığım ama pasaklı değilim.

- Tesadüfler hayatımı güzelleştiren harika şeyler, onların hastasıyım!

- Geceyi gündüzden daha çok seviyorum.

- Defter almaya doymuyorum. Dolular hadi ok ama bir sürü şık kapaklı, boş defterim var...

- Ayakkabı ve saat takıntım var.

- Eski püskü şeyleri daha çok seviyorum. Eski filmler, eski müzikler, eski tarz eşyalar özellikle mobilyalar, saçlar...

- Eller.. evet eller çok incelediğim şeyler.. Erkeklerde de önemli bir kıstas...

- Otuza iki kaldı modundayım son son...

- İnsanların fikirlerine verdiğim önem hep uçlarda geziyor, yani önem veriyorsam gereğinden fazla verirken, vermiyorsam da gereğinden fazla vermiyorum

- Kahve ve çikolata manyağıyım. her gün tükettiğim iki zararlı yaratık onlar benim için.

- Kahvaltı etmek bana külfet gibi geliyor ve çoğunlukla atlıyorum. Kahvaltı sevmiyorum ben diyorum. Ama eğer kalabalıksak ve güzel bir sofra hazırlanmışsa en sevdiğim şey kahvaltı olabiliyor bir anda.
Zeynep, Serap ve Burcu, sobelenme sırası sizde...

öylesine bir post

2007-02-03T13:45:00.000+02:00

Dün Burcu'yla Taksim sefası yaptık, çok güzel bir gün geçirdik. Önce tünel kaffehaus, sonra Kaktüs cafe'de pasta çay keyfi. Kaktüs'te sohbetin tadına varırken kapıdan Cüneyt Özdemir'in girdiğini gördüm, yan masamıza oturdu. Bir süre sonra yanına upuzun beyaz saçları olan 50 yaşlarında ilginç bir kadın geldi, sanırım röportaj gibi birşey yaptılar, veya ciddi meseleler konuştular. Aradan belki bi onbeş dakika geçti geçmedi bu kez kapıdan içeri Uğur Polat girmesin mi? Girsin girsin... Girdi de... Of ne şahane bir cafe canım şu kaktüs :))

Caanım Burcu'mla Doruk'a çok şirin kitaplar aldık, sonra kestane alıp Karaköy'e yürüdük dona dona... Çok soğuktu ama o kadar umurumuzda değildi ki vapurda bile dışarıda oturduk!! Tamam tamam sonra içeri geçtik:)

O diil de bu gece uykumla uyanıklık arasında acayip birşey oldu. Gani Müjde ve Güneri Cıvaoğlu'nun gözleri gülen, sanki hiç gülümsemeden duramayan iki ilginç insan olduklarını düşünüp bunu bloguma yazmalıyım diye uzun uzun düşündüğümü farkettim. Ne alaka? Kafayı yiyorum iyice??

black mamba

2007-02-01T18:36:00.000+02:00

uff çok kızıyorum kendime. geç kalkmak bana hiç yaramıyo. enerji sıfır, hiçbirşey yapmak istemeyen bunalımlı karılara dönüyorum. üzerimde pijamam, salondan odama mutfaktan banyoya sürüklenen bir tip.

bari bir işe yara, beynin birşeylerle meşgul olsun diye, geçenlerde migros'ta dokuz milyona görünce saldırarak aldığım kill bill vol.1 dvd'sini koydum. kill bill vol 2. yi sinemada izlemiş ve bayılmış, daha sonra vol 1.'e moviemax'te rastlamış ama tam anlamıyla izleyememiş olduğum için keyiflendim. bir nescafe, anneannemin yaptığı bir dilim portakallı kek ve başlasın kılıçlar vuruşmaya!! çok iyi oldu bu tembel, enerjisiz bünyeme kocaman bir tokat!!!

the bride (gelin), black mamba (ağzı siyah, öldürücü bir yılan), kiddo, yani beatrix. uma thurman yani. intikamcı savaşçı sarışın. beş kilo, erkek gibi bir kadın. çirkinliği güzel olan bir kadın. sıkı bir kadın, sert. saygı uyandıran. düşmanlarının bile saygısını uyandırmış. yılmayan, yorulmayan. kendini geliştirmek adına herşeyi yapan, öğrenen. felçli bacaklarını düzeltmek için ayak parmaklarıyla konuşan, onları yola getiren. acımasız, merhametsiz ama mantıklı. öğrendiklerini hayata geçirebilen.

çocuk yetiştirmeyi bilemeyecek kadar çocuk iki kişi tarafından pamuklara sarılarak yetiştirilmeye çalıştığım için mi, hep hayatın çamurunun tadını merak ettiğim için mi, yani hep korunmaktan bıktığım için mi, yoksa kişiliğimde zaten olduğu için mi bilmiyorum ama ben böyle bir kadın olmak isterdim, bunu hissediyorum ne zaman beatrix kiddo'yu görsem. güçlü, kendinden başka kimseye güvenmeyen, herşeyi tek başına halledebilen, sevilmese de saygı uyandıran, yeri geldiğinde motosiklet, yeri geldiğinde araba kullanabilen, yeri geldiğinde erkek gibi, yeri geldiğinde kadınsı olabilen, sıkı, sağlam, taş gibi bir hatun! hiçbir zaman narin, masum, ensesine vur lokmasını al şeklinde bir kadından ibaret olmak istemedim. hiçbir zaman sadece güzel, sadece şirin, sadece iyi, sadece beğenilen olmak istemedim. zeki olmak, saygı uyandırmak, becerikli olmak, kendinden başka kimseye güvenmemek istedim. acımasız hayata karşı dimdik olmak, saf, iyi niyetli, devamlı hayal kırıklığına uğrayıp gene de, olsun ben insanları seviyorum, umudum var.. diyen bir polyanna olmak istemedim. polyanna'dan kimse benim kadar nefret edemedi. ben hep gerçekçi olmak istedim. kendime karşı özellikle. beceriksizsem beceririm demek istemedim, bilmiyorsam biliyorum demek istemedim, eksiksem bunu saklamak istemedim, ama ne zamanki oluştururum kendimi istediğim gibi, o zaman haykırırım, ben buyum, yiyosa derim.

beatrix kiddo olmak istiyorum, intikam alacağım hiçkimse yok, kaderimle, doğumumla gelen şanslarım ve şanssızlıklarımla, kendimle olacak tüm mücadelem. kılıçlarımı kuşanıp geçicem aynanın karşısına, tuz buz oluncaya kadar yanıltıcı ayna, savurucam... şimdi diycem aynaya, söyle bana, benim kadar gerçek var mı bu dünyada?

Hayal Ev1

2007-01-25T01:49:00.000+02:00

tamam, daha fazla içimden hayal kurmicam, döküyorum:

bir ev. anahtarımla açıyorum kapısını. ayaklarıma bir kedi dolanıyor. küçük kafasını okşadıktan sonra mutfağa giriyorum, kettle'ın içine bakıyorum, yeterli su var, tamam, pıt, basıyorum düğmesine, içeri gidiyorum, salona. müzik setimin yanına gidiyorum, koyuyorum güzel bir CD, açıyorum sesini de baya, komşular kusuruma bakmasınlar. kedicik gene ayaklarıma dolanınca gidip mamasını kontrol ediyorum, suyunu tazeliyorum. Tık! mutfağa gidiyorum, en sevdiğim kupamı alıp, içine üçü biraradayı boşaltıp mmmmmh, leziz, fındık kokulu kahve...

salona geçiyorum tekrar, laptop'umu açıyorum. maillerimi kontrol ettikten sonra biraz yazı yazıyorum. daha sonra kapatıp müziğe veriyorum kendimi. gazetelere bakıyorum biraz. dergilere...

banyoya gidiyorum, termosifona bakıyorum, su var. ılık bir duş alıyorum, rahatlıyorum. günün yorgunluğu üzerimden akan suyla birlikte deliklerden süzülüyor.
bornozumla salona geçiyorum. müziği kapatıp televizyonu açıyorum, comedy max'i. kedim kucağıma zıplıyor. dizi izler ve gülerken telefon çalıyor. ayça arıyor/annem arıyor/sevgilim arıyor... günün yorumunu yaptıktan sonra diziye dönüyorum.

bir süre sonra uykum geliyor. odama geçiyorum. laptopumu alıp mp3'lerimi açıyorum. ışığı kapatıyorum, lap topun ışığı odayı azıcık mavileştiriyor. yatağıma uzanıyorum. kedim yatağıma çıkıyor, ayakucumda kıvrılıyor. saati kuruyorum. ertesi günü şöyle bir düşünüp daha sonra kendimi uykunun kollarına bırakıyorum...

zırrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrruyanıyorum. sabahlığımı üzerime geçirip kalkıyorum. kedim de zıplıyor benim gürültüme. banyoya gidip aynaya bakıyorum. yüzüme bakıyorum. yüzüme su çarpıyorum. ellerimi yıkıyorum. ellerime bakıyorum. mutfağa geçip çaydanlığı dolduruyorum. kapıyı açıp gazeteleri alıyorum içeri. buzdolabını açıp zeytin, tereyağı, salam, dil peyniri, bal çıkarıyorum. ekmek kesiyorum iki dilim. kırmızı fincanımı çıkarıp çay koyuyorum kendime açık bir çay. oturuyorum mutfaktaki küçük şirin masama. camdan dışarı bakıyorum, hava biraz kapalı. ekmeğime azcık yağ sürüyorum, keyif yapıyorum.

kırmızı paltomu ve atkımı takıyorum. evden çıkıyorum, anahtarımla kapımı kitliyorum. kendimi güne bırakıyorum.

not1: ben köpek delisiyimdir, kedileri pek tanımam. ama nedense bu hayalde bir köpek yoktu.
not2: bunun neresi hayal derseniz, bunun benim evim olmasıdır hayal.
not3: yazarken bile ağzımın suyu aktı.

Hepimiz Ermeniyiz diyebilmek bize birkaç gömlek büyük

2007-01-23T13:18:00.000+02:00

"Hepimiz Hrant'ız, hepimiz Ermeni'yiz." cümlesi tartışılıyor şimdi. Çoğu insandan şunları duyuyorum, "tamam üzüldüm adamın ölmesine ama ben ermeni değilim kardeşim, o kadar da değil. Yani bu laf da biraz ermenilere, dolayısıyla da AB'ye yalakalık oluyor. Ne mutlu Türk'üm diyene lafının tartışıldığı bir ülkede ne kolay giydi insanlar hepimiz ermeniyiz giysisini. Ayrıca bu adam sabahtan beri bu kadar yürüyüş yapılacak kadar mı önemliydi yani?"

"Hepimiz Hrant'ız, hepimiz Ermeniyiz". Birlik olmak adına kullanılan bir slogan bu. Mecazi anlam taşıyor. Hatta bence acı bir şekilde, yarın sen de Hrant gibi adi bir kurşuna kurban gidebilirsin, burası Türkiye, bile demek anlamına geliyor bence. Yani hepimiz eşitiz bu topraklarda. İyisiyle kötüsüyle...

Ama..

Şuna katılıyorum. Bu ülkede maalesef Atatürk bile hala tartışılıyor. Bu ülkede maalesef Türk olmak, müslüman olmak hala tartışılıyor. Bu ülkede adımızı bile zor söylerken, hepimiz ermeniyiz'i bu kadar kolay söyleyebilmek, bunun tepki çekmesi en azından, normal maalesef.

Şunu anladım ki, biz bu kadar büyük ve yüce bir slogan atmaya hazır bir ülke değiliz!

Şeye katılmıyorum ama, "bu adam kim ki bu kadar yürüyüş yapılıyor, önemseniyor, anılıyor, o kadar diplomatımız öldürüldüğünde bu kadar ses çıkmamıştı vs" deniyor...

Komik bir örnek olacak belki ama Barış Manço öldüğünde yapılanlarla Cem Karaca öldüğünde yapılanları kıyaslarsak, Barış Manço'ya niye böyle abartılı birşey yapıldı ki diyebiliriz. Bunun cevabı yukarıda bence, bunun cevabı allah'ta. Bunun cevabı, demek bu adam böyle birşey hakediyor'dur benim kalbime göre. Ama size göre, bu bir gösteriş, bu bilinçli yapılan bir politika, bu avrupaya yapılan bir yalakalık... Ben safsam, masumsam, salaksam, böyle kalmak istiyorum. Ben bu adam çok sevildiği, bu adam bunu hakettiği için bu kalabalığın oluştuğunu düşünmek istiyorum. Ben artık herşeyin arkasında başka birşey olduğuna inanmak istemiyorum, yoksa gerçekten akıl sağlığımı yitiricem!

Tamam,peki, ermeni değiliz belki ama insanız be insan!!!

edit: nolursa olsun Dink böyle bir cenazesi olacağını ASLA tahmin etmezdi herhalde. Görüyordur belki de...

SU ÇATLAĞI

2007-01-19T19:06:00.000+02:00

Hrant Dink bugün öldürüldü. Güpegündüz, Nişantaşı gibi bir yerde...
Bir ermeniyi öldürdüm diye bağıran, beyni yıkanmış bir şerefsiz, bu kadar değerli bir insanın ömrünü bir anda elinden alabiliyor.

Hala bir insanın, başka bir insanın fikirlerinden dolayı, ona, onu öldürebilecek, öldürtebilecek kadar düşmanlık beslemesini ANLAYAMIYORUM VE ANLAYAMAYACAĞIM! Empati kurmaya çalıştığımda bir katille, bir insanın canına kıyma hakkını kendimde ancak ve ancak canıma kasteden, ailemin canına kasteden, canımı acıtan biriyse karşımdaki, o zaman düşünebilirim. O da anlık olarak. Peki bir insan seninle aynı fikirde değil diye sen o insanın canını almaya nasıl kalkarsın ya? Onun fikirleri sana ne gibi bir zarar verebilir? Böyle bişeyi nasıl planlayabilir, sonra da bundan nasıl gurur duyabilirsin???? Başın göğe erdi mi? Bir özgür ses daha sustu, peki sen ne kazandın???

Onunla bir belgesel çekiminde tanışmıştım. Beni çok etkileyen bir hikaye anlatmıştı, internette buldum bu konuşmasını, aynen aktarıyorum:

Size bir hikaye anlatmak istiyorum. Yıllar evvel Sivas'tan yaşlı bir Türk beni aradı, köylerinde bir Ermeni kadının öldüğü söyledi. Tehcir sonrası Sivas'tan Fransa'ya gitmiş ama sık sık köyünü ziyaret ediyormuş. 10 dakikada yakınlarını buldum ve durumu anlattım. Kızı bana annesinin zaman zaman Türkiye'ye gelip doğduğu köye gittiğini anlattı. Kızı Sivas'a cenazeyi almaya gitti ve beni telefonla aradı. Ona, 'Ne yapacaksın, cenazeyi götürecek misin ?' diye sordum, ağlamaya başladı. 'Annem burada kalsın, su sonunda çatlağını buldu' dedi... biz Ermenilerin bu topraklarda gözümüz var doğru. Ama merak etmeyin, alıp gitmek için değil, bu toprakların gidip dibine girmek için!"

Türk topraklarına gömüleceksin sevgili Dink, çatlağını bulursun inşallah, yakınlarının ve sevenlerinin başları sağolsun!!!

upffff

2007-01-19T13:49:00.000+02:00

bir kumral ada olamadıkkk. tamam abarttım.
köşesinden geçemedik.
tamam vazgeçtim.
...

Bazı sorulara cevaplar

2007-01-19T12:51:00.000+02:00

Soru: Arkadaşlarımızla neden sevişmiyoruz?
Cevap: Çünkü insanız, hayvan değil. İçgüdülerimizden önce birtakım değer yargılarımız oluyor, bir insana arkadaşım bir insana sevgilim bir insana sırdaşım bir insana öylesine biri demek için bazı değer yargılarımız oluyor. haa bir de fuck buddy meselesi var ki her zaman patlamış birşeydir bence, bakınız Vanilla Sky.

Soru: Kadınlar, erkeklerde ne ararlar? Erkekler kadınlarda ne ararlar?
Cevap: Bu sorunun cevabını itusozluk'ten bir arkadaş o kadar güzel vermiş ki, bana mok yemek düşer, direk alıntılarım:

hiçbir şey.
şöyle ki,bir insan eğer yalnızsa ve doğal olarak bir ilişkisi olsun istiyorsa tanıştığı her karşı cinste bir şeyler arar,önce tipine bakar,kaşı gözü düzgün mü,sonra konuşmasıdır,tavırlarıdır ,giyimidir derken yavaş yavaş kişisel özelliklerini incelemeye başlar.ama bir ilişki böyle kıyafet alır gibi ısmarlama,aramayla,önyargıyla olmaz.çünkü büyüsü, her şeyin kendi kendine gelişmesinde, sevmediğin ,beğenmediğin,hiç umursamadığın,aramadığın özellikleri sevdiğine yakıştırmaktadır.onu ilk kez gördüğünde ,hiç tanımadığın halde garip bir heyecan duymaktır,sonra şanslıysan onun da senin için aynı şeyleri hissetmesi ve "arıyorum" dediğin şeyleri bir bir karşındaki insanda bulmaktır, güzel olan, büyülü olan, gerçek olan budur,sadece aradığın vasıflara sahip diye bir insanla ilişkiye başlanmaz,başlanırsa da onun adı ilişki olmaz,bir şekilde bir yerde kopar ipler.bu yüzden kadınların erkeklerde aradığı şeyle erkeklerin kadınlarda aradığı şey aynıdır,aynı olmalıdır;hiçbir şey. (meavi)

Soru: Gergin misin bugün biraz?
Cevap: Evet, ateşle yaklaşma.

Dolores/Angel Fire

2007-01-17T00:28:00.000+02:00

Müziğin hayatımda ne kadar yer ettiğini daha bilmediğim, ama yavaş yavaş bazı grupları tanımaya, hayatıma katmaya başladığım zamanlarda favorilerimden biri The Cranberries'di. Dolores O'Riordan denen kızın sesi, her zaman önem verdiğim şarkı sözleri ve o zamanlar şimdiki kadar anlamasam da müzikleri pek hoşuma gitmişti. Uzun yıllar boyu da takip ettim ne yapıp ne ettiklerini ama son zamanlarda sesleri çıkmaz olmuştu.

Dolores'i sevenlere iyi bir haberim var: Mayıs 2007'de solo albüm çıkarıyor kendisi, üstelik şarkılarından biri youtube'a düşmüş bile. Hatunun saçlar uzamış, rengi koyulmuş, olgun bir hava gelmiş yüzüne. Ben beğendim şarkıyı, ama birkaç kez daha dinlemem lazım.

Buyrun burdan dinleyin

KOKU

2007-01-16T00:37:00.000+02:00

Benim için çok çok ayrı bir anlamı olan (geçmiş zaman olur ki..) Patrick Süskind'in Koku adlı romanı filmleştiriliyordu, duymuştuk ama kimbilir bizde ne zaman gösterime girer diyorduk, yazmıştım da galiba burda. http://www.sadibey.com sitesinden öğrendiğime göree: "..16 Şubat 2007’de Özen Film dağıtımıyla Özen Film / Umut Sanat tarafından vizyona çıkarılıyor."

Merakla bekliyorm efenim.

Şerefe Hatıralar

2007-01-15T12:00:00.000+02:00

Cumartesi günü çalışıyordum. Akşam ise Güren tiyatroya gidelim dedi. Kiminmiş nerdeymiş sormadan peki dedim. Tiyatro Pera'daymış, Şerefe Hatıralar. Yazan, yöneten Nesrin Kazankaya aynı zamanda oynuyormuş ta oyunda. Açıkçası daha önce Nesrin Kazankaya'yı tanımadığım için bu bilgiler bana birşey anlatmadı ve merakla izlemeye koyuldum oyunu.

Yıl 1955. İstanbul Nişantaşı. Celiloğulları ailesinin iki ferdi, birbirine kıskanılacak derecede bağlı iki kardeş Suat ve Sanay. Sanay'ın kapitalizm meraklısı kocası Celal, küçük kızları Berin. Suat ve Celal hayata çok farklı pencerelerden bakıyorlar ve hükümetin durumu konusunda devamlı tartışıyorlar. Sanay da bu konuda eşinin değil kardeşinin yanındadır ama hep arada kalır. Bu esnada 6-7 Eylül olayları yaşanmakta, sosyalist ve komünistler tutuklanmaktadır. Bu baskı ve sindirme operasyonundan gazeteciler de payını almaktadır. Yazar ve çevirmen olan Suat, Celal'in de yardımıyla Ayvalık'a kaçar ama birbirlerinden ayrılan iki kardeş için bu neredeyse bir son olacaktır.

Daha fazla spoiler olmasın, gidin görün derim. Herşeyden önce Pera'nın o küçük oda tiaytrosu kıvamındaki sahnesinde bu oyunu izlemek bence çok samimiydi. Bir de salona girdiğinizde sizi karşılayan alaturka müzikler... Açıkçası, rakı var mı rakı dediğim anda ışıklar söndü, oyun başladı, Berin meyhanede rakı içiyordu, hah dedim tamam, herşey yerli yerine oturdu şimdi:)

Dekorlar da çok güzeldi bence, döneme ait çalışma masası, piyano vs.. Zaman sıçramalarındaki ışık düzeni, sahnedeki paravanın ışıklandırılıp karakterlerin bazen paravan arkasında bize birşeyler anlatması, dekor değişiklikliklerini yapan oyuncuların dekorları gelişigüzel toplamak yerine müziğe uygun hareketler, danslar eşliğinde ve oyunun temposunu, belki iç karmaşaları anlatmaya katkı sağlayacak biçimde yapmaları çok estetikti.

Nesrin Kazankaya'yı Ayla Algan'a benzettim biraz. Çok başarılıydı. Hele o kıyafetleri... Gerçekten çok şıktı.

Çıkışta konuştuğumuz bayan, sizin gibi gençlerin ilgi göstermesi bizi çok şaşırtıyor ve mutlu ediyor çünkü asıl hitap etmek istediğimiz kitle sizsiniz ama çok da gelen olmuyor dedi. Ne acı... Ben uzun zamandır bir oyundan bu kadar keyif almamıştım.

Vaktiniz varsa gidin, hatta mümkünse vakit yaratın. Bu sezon oyun devam ediyor:

http://www.ticketturk.com/ActivityDetail/tabid/104/DetailID/804/Default.aspx

Bir reklam

2007-01-12T12:46:00.000+02:00

Lecool İstanbul'da yazmaya başladım.

Bu sayı için buyrun burdan yakın

....................

2007-01-12T08:28:00.000+02:00

starting to feel like i've lost my faith in love, pure love. when i even use the word love, i understand "making love". that's not because of "my" point of view of course, unfortunately because of men i see around me. how about caring, how about innocent dreams? how about loving someone just the way he/she is, no matter what you "share"? is love stuck in films and stories? where's real LOVE?

don't cry to me.
if you loved me,
you would be here with me.
you want me,
come find me.
make up your mind. evanescence

Mutlu oldum şımardım

2007-01-11T02:56:00.000+02:00

Uzun zamandır görüşemiyordum Derya'yla, msj attı caddedeyim gelsene diye, evde pinekliyordum hoşuma gitti, atladım gittim yanına. Güzel bir yemek, sonsuz bir sohbet. Sonra mağaza gezmeye başladık, D&R'dır, Accesorize'dir filan. Accesorize'de bir defter vardı böyle minik pullu pembe pembe, aa ne şirin dedim, geçtim. Bir süre sonra bir baktım Derya elinde o defter, kasadaki salak kızla birşeyler tartışıyor. Kasadaki salak kız, bozamıyorum hannfendi, sabahtan beri bilmemne bıdır bıdır konuşuyor, anlamsız bir asabiyet içinde, nedir dedim, ben vereyim, verirsin sonra bana, Derya da bana asabiyet yaptı, hayır sen veremezsin, vazgeçtim dedi, çıktık. Noluyo ya dedim, ya ben onu sana alacaktımm demez mi? Ne şirin, çok hoşuma gitti öptüm sevdim almış kadar oldun dedim. Sonra Nezih'e girdik, ben ruj şeklinde kalemler ne güzeeel diye dalmışken baktım bu gene kasada. Derya düşündüğüm şeyi mi.. derken ay dur be çekil dedi, meğer hediye paketi yaptırmak için arka tarafa gidiyormuş. Geldi şirin şirin sonra, sen defter çok seviyorsun, ben sana bunu aldım dedi, açtım baktım fotoğraftaki şirin ötesi defter. Seni çok seviyorum ben dedi, sen çok tatlısın, sana küçük de olsa birşey almak istedim dedi. Ben bir utan bir utan...

O kadar değerli bir hediye ki şimdi bu defter, bir kere sebepsiz alınması, bayram değil seyran değil bir zamanda... İkincisi sevdiğim önemsediğim birşey alması, üçüncüsü ise ve en önemlisi, bunu verirken bana söyledikleri. Sevgisini saklamaması, beni şımartacak kadar güzel sözler söylemesi. Gerçekten çok değerliydi, iyi ki varsın Deryacım mucksss kocaman

Annem bana konç ördüüü

2007-01-11T02:50:00.000+02:00

tozluk da denir :)

eet eet taamdır

2007-01-10T03:12:00.000+02:00

bazen birini tanırsın, seni tanıştıran alakasız biri olsa da eletrik süper tutar ve o alakasız birine şey dersin, hah şu hayatta bir işe yaradın da bizi tanıştırdın.

çok güzel bir insan tanıdım ben çok da mutluyum bundan dolayı.

ve ben bu gece kah sarap kah sohbet kah "yeter artıkkk" sendromu sonucu, eet eet tamamdır. ben anladım beni yani. taamdır, kararlar verilmiştir, no more "miss" nice guy'dır artık eeh eytere bea'dır gerçekten de...

kadehim sana kalkıyor edacım en kötü gecemiz böyle olsun uleaynn dimi ama :))

ne bilim

2007-01-05T20:01:00.000+02:00

aslında iyileştim gibi... hani spora başlamalar, erken kalkmalar, herşeye iyi açıdan bakmalar, daha çok gezme tozmalar, arkadaşlarıma daha çok zaman ayırmalar filan...

ama gene bi durgunluğa dönüş oldu, umarım kısa bir dönemdir.
133 şarkı dönüp duruyor üç gündür...dönüp duruyor... dönüp duruyor...ben de duruyorum...

dinliyorum...

mezzanine:
you knew you had a heart made of stone
you should have let me know
you could have let me know

take me somewhere nice:
a false memory
would be everything.
a denial my eliminent.
what was that for?
what was that for?

unintended:
you could be my unintended
choice to live my life extended
i'll be there as soon as i can
but i'm busy mending broken
pieces of the life i had before

feel for you:
someday, i will feed a snake
drink her venom, stay awake
with time all pain will fade
through your memory i will wade

black:
i’m spinning, oh, i’m spinning
how quick the sun can, drop away
and now my bitter hands cradle broken glass
of what was everything
know someday you’ll have a beautiful life, i know you’ll be a star
in somebody else’s sky, but why
why, why can’t it be, why can’t it be mine
we belong together

this mess we're in:
what were you wanting?
i don't think we will meet again
i really must leave now
before the sunrise
above skyscrapers
the sin and this mess we're in

love me too:
you know i'm a fragile girl
but you'll never know how i really feel
somedays i need all of your love
somedays all of your love isn't strong enough
lay your head on my bony shoulder
i will kiss your skinny fingers
pressure builds and these words escape

precious things:
he said you're really an ugly girl
but i like the way you play
and i died
but i thanked him
can you believe that sick
holding on to his picture
dressing up every day
i wanna smash the faces
of those beautiful boys
those christian boys
so you can make me cum
that doesn't make you jesus

sokaklar tekin değil:
dışarda seni gördüm
beni sordun
bakarken acıtıyordun
şüphe ediyorum ellerimden

elimde değil:
düşerken son bir kez yalana
benimsin, benim
yalansan, yalanı severim
elimde değil
dizime başını düşür, uyu
korkular içimden aksın gitsin
saçlarım yüzüne değsin
geceler uzun, geceler boyu
ben yorgun, sen güzelsin

ahh:
bir dala uzandım
istemeye utandım
yine de benimsin sandım
şaraplar yetmez
sabahlar olmaz
ahım tenimdir, yanına kalmaz
ah, bu tenin altında açılmış yaralarla giden bir can aslında
yine son kurşunla vurulmuş kanatlarla düşen bir can aslında

belki:
çünkü belki yakarım bu evi, kurtulurum ikimizden
belki yıkarım gider ne kaldı hikayemizden
belki tutarım iki elimle sımsıkı
özlersin belki dönersin diye

no surprises:
a heart that's full up like a landfill
a job that slowly kills you
bruises that won't heal
i'll take a quiet life
a handshake and carbonmonoxide
no alarms and no surprises

pretty:
you're so pretty, the way you are
and you have no reason to be so INSOLENT to me
love, love
you say you want it but you won't change me

i was hoping:
i was hoping i was hoping we could dance together
i was hoping i was hoping we could be creamy together

would not come:
i would drink vodka and still
it would not come
i'd have an orgasm and still
it wouldn't come
if i am masculine i will be taken more seriously
if i take a break it would make me irresponsible
if i'm elusive i will surely be sought after often
if i need assistance then i must be incapable

recovery:
open up your cynical eyes
step forward now
don't be shy
if it's complicated, simplify
recovery

MUZİK ZEHİRLENMESİNDEN GİDİCEMMMM DURDURUNNNH....

Oğluma Hikayeler'den

2007-01-02T12:41:00.000+02:00

"Bu annene kalırsa sen hapı yutarsın oğlum. Çünkü senin annen tıpkı benim anneme benziyor. Benim annem de böyleydi, beni çok severdi. Titrerdi üstüme. Ailenin tek çocuğuydum. Başıma bir iş gelmesin diye "aman ağaca çıkma oğlum, düşersin", aman suya girme oğlum, boğulursun", "aman kimseyle güreşme, bir yerini kırarsın" diye diye beni her şeye seyirci bir insan haline getirdi. Hayata seyirci kalmak kötüdür oğlum. Hayatın iyi, uslu bir seyircisi olmaktansa, hayatın içinde başarısız bir adam olmak bin kere daha iyidir. İyi bir boks seyircisi olmaktansa, kötü bir boksör olmayı göze almak daha iyidir oğlum"

Yılmaz Güney

(Roll bu sayıda arka kapak yapmış, çok severim bu yazıyı...)

Bir reklam

2007-01-01T20:15:00.000+02:00

Bir türlü bilgisayar ortamına geçiremediğim YOLCU isimli kısa filmimi bu ay (Ocak 2007) PC WORLD dergisi alarak CD'den izleyebilirsiniz, teşekkürlerr, teşekkürlerr, aman efenim aman aman ne demek o sizin kendi güzelliğiniz...

2007nin ilk postu

2007-01-01T15:45:00.000+02:00

Yeni yıla nasıl girersen tüm yıl öyle geçer geyiğinin doğruluk payı varsa ben zıp zıp bir yıl geçireceğim demektir, ki tercih ederim doğrusu...

Ben bir gece önceden kutlamaya başlamış gibi oldum aslında. Taksim'de sevdiğim bir grubu dinledim önce, sonra dogz star'da zıp zıppppp...

Dün ise önce dizi ekibimle yemek yedim, sonra da hayatımda bir elin parmaklarından az kalan kadınlardan sevdiğim ikisiyle taksime gittik gene.. Balans'a girişimiz olacaktı, patladı biz de Line'a gittik. Velvet vardı, güzeldi, keyifliydi... Sabah beş'e kadar zıp zıp zıpppp...

Fakat Taksim'in o pisliği neydi ya? Yerlerden bahsediyorum. Böyle bir pislik olamaz, resmen çöp. Bunu anlamıyorum, neden bir gün önce öyle davranmazken, yılbaşı diye bir anda içinizdeki pis canavarlar ortaya çıkıyor ki? Evinde de böyle misin hayvan herif/karı? Onları temizlemek zorunda olanları neden hiç düşünmezsin??? Şok oldum yaa, böyle bir pislik yok!!

**O diil de, Line'da Velvet sahneden indikten sonra çalan şarkılardan biri, Özlem Tekin'in unutulmuş bir şarkısının mix'iydi, sözleri gene son dönemlerdeki ruh halim dolayısıyla kendime ithaf edesim geldi, oha dedim hatta:

Kırılmak çok kolay oldu, Alışmak bir o kadar zor, Yaşım sır verir oldu, Darılmak çok kolay oldu,Barışmak bir o kadar zor, Vakit az gelir oldu, Ölümden beter oldu, Yazmamışlar kaderimi kimseyle, Sarılmışlar niceleri sevgiyle, Uçan kuşlar dönmez geri güz diye, Yazmamışlar kaderimi, Tanışmak çok kolay oldu, Sevişmek niye böyle zor, Yerim dar gelir oldu, Ölümden beter oldu özlem tekin

Kendime ithaf, evet kendime

2006-12-30T16:05:00.000+02:00

kız çok güzeldi beyaz ten yeşil gözler, kız çok iyiydi bi erkek daha ne ister, herşeyi ister, hepsini ister, çocuk çok zekiydi parlak sivri dişler, ismin ne güzel senin, tanışsak olsak beraber, artık herşeyim senin hepsini al al al, ismimi resmimi hepsini al al al, artık herşeyin benim hepsini ver ver ver, ismini resmini hepsini ver ver ver, çocuk açgözlüydü, tatlı güzel sözler, artık herşeyim senin hepsini al al al ismimi resmimi, gelmiş ve geçmişimi, bahçen ne güzel senin, yaz kış açan güller, çocuk aç gözlüydü, tatlı güzel sözler, kız bembeyazdı, beyaz boş bi sayfa, dedi: böyledir bu işler sana iyi günler
aylin aslım

same ol' story

2006-12-30T01:36:00.000+02:00

-there are some people, they never look at the sky...
-you're my sunshine, my angel...
-i need you so bad, i don't wanna lose you
-don't hate me
-dream on you
-hold my hand, will you? let's stay like this..
-i wanna listen to the night with you when the city is sleepin'

........
.........
.......

- hey pal, your mama was an astronaut!
- HEY MAN, YOU'VE GOT ISSUES!!!

2007

2006-12-28T19:51:00.000+02:00

Blogumu okuyan herkese 2007 yılında sağlık, huzur, sürpriz ve şans diliyorum. Bu sene içimden böyle geldi.

Bunları kendime de diliyorum elbette:)

Nefes Alabiliyorum

2006-12-26T19:32:00.000+02:00

Çağrı'nın meşhur lafıdır, özellikle Uludağ'a gittiğimizde söylerdi: Üşümek "beyinde"...

Güleriz geçeriz ama gerçekten de herşey beyinde bitiyor. Düşünce gücüne son zamanlarda çok daha fazla inanmaya başladım.

Ben babamdan kalıtımsal olarak astım hastasıyım. Allahtan çok yoğun değil, çocukluğumda, genelde birşeye üzülüp sıkıldığımda nefes darlığı olarak ortaya çıkmıştı, hatta o yaşımda şöyle tarif ediyormuşum: sanki bir duvar var ve ben o duvarı geçmeye çalışıyorum ama geçemiyorum. Annemler dediğim şeye pek anlam veremeyip doktora götürdüklerindeyse doktorlar sadece şu göğsü dinlemeye yarayan aleti kulaklarına takıp sırtıma/göğsüme bastırıp, hiçbir şeyi yok, psikolocik psikolocik diyip geçmişler... Ortaokulda gene cereyan ettiğinde gene psikolociktir diye beni stepe mtepe ne bilim bilimum kurslara flan yazdırmışlardı hatırlıyorum. Ama nafile. Üniversitedeyken ise ciddi ciddi bir hastaneye gidip kontrol edildiğinde ortaya nefes borumun kalıtımsal olarak dar olduğunu ve almam gereken nefesin %70 ini alabildiğimi söylemişti doktorum. İki tane inhaler'im vardı, allahtan zamanlar gerek kalmadı onlara. Ama hala hızlı koşamam, hemen tıkanırım, denizde dalamam, çok hızlı hareket edemem, kendimi yoramam vs.. Bu bende öyle bir psikoloji yaratmış ki ben ağırımdır falan gibi bir hale bürünmüşüm sanki. Ve mesela doktorla derdi o zaman, spor iyi gelir biraz daha açar ciğerlerini ama doğru yaparsan... Kendini yormadan... Ben hıı hıı diyip, yok abicim ben spor mpor yapamam, sportmen bi tip diilim, hımbılım, hemen yorulurum vs vs gibi bin türlü negatif düşünceyle doldurmuşum kendimi. Arada spor salonlarına yazılıp yazılıp ayrıldım bu yüzden. Daha onuncu dakikada, yok yok ben yapamam bunları çok yoruldum tıkanırım hem vs vs vs vs.. diyip yarıda bıraktım.

Bu sene ise yaş 28e gelmiş artık aklım başıma mı gelmiş, kendime daha iyi davranmayı mı öğreniyorum neyse, hazır işim devamlı ofise gidilecek bir iş değilken, kendime zaman ayırabiiyorken, ulen anasını satiim, gidicem spora, ama ciddi ciddi spor yapıcam, yok öyle kaçmak dedim kendi kendime. Birlikte gittiğim bir arkadaşım da yok bu sefer, bu tamamen benim mes-elem!

Gittim bir senelik paramı da bayıldım. (evet bu da çok psikolojik birşey kabul ediyorum ama işe yarıyor, evim sahile on dakika mesafede, yürüyüşle form tutayım desem asla kalkıp yürümeyeceğimi biliyorum, ama oraya para verdik ya, koğuşş kalk!! durumları)

Geçen hafta başladım spora. İki günde bir, her sabah gidiyorum. İki saate yakın çalışıyorum, hocalar başımda... Yorulmuyorum, bilinçli yapıyorum ve ha gayret melis, ha gayret diye diye, gayet rahat bir şekilde bitiriyorum hareketleri.. Hocalarım çok iyi buluyorlar, hiç tıkanmıyorsun, hiç yorulmuyorsun, yani o kadar hamlığa, çok iyisin diyip duruyorlar.

Ve ben dünden beri ne farkettim: Benim nefesim açıldı! Hayır psikolojik değil, gerçekten çok daha geniş nefesler alıyorum, çok daha rahat, üstelik o kadar ki, hani fazla oksijenli bir yere çıkınca ya da çok hızlı nefes alınca böyle ciğerler yanar, işte o yanma var, o derece!!!

Çok iyi bir his, nazar değmesin.

Olumlu düşünüyorum ve olumlu netice veriyor, pes etmiyorum ve daha iyiye gidiyor, bun gerçekten inanıyorum, her alanda...

Böyle işte...

Çok acayip

2006-12-25T01:22:00.000+02:00

Tamam ben arafta kalmışım, kafam bi dünya, hem o olsun hem o olsun istiyorum, bazen de hiçbirini, ama hayat ta buna kapılar açmıyor mu? Yani kader diye birşey var ile kendi kaderini kendin belirlersin arasında sallanmaktayım doğal olarak.

Ben çok şaşırıyorum bu aralar... Çok şaşırıyorum... ama iyi birşey bu.. Hala şaşırabilmek, aslında sürprizler çıkıyor karşıma demek bu, hatta hediye paketi çıktı bi tane mesela :)

Bi de şeyi farkettim, ben iyi şeylere inanmamak için ne kadar çok çaba sarfediyorum?? Bu nasıl bir kalkan?? Bu nasıl bir kendini kötüye alıştırma... Bu nasıl bir herşeyi kontrol altına alma isteği böyle... Birşey olduğunda, "tamam yaa ben zaten biliyodum" olgunluğunu hissetmek için ..nı yırtma?

Üzülmek hayal kırıklığına uğramak hata yaptığımı yanlış anladığımı yanlış bir karar verdiğimi veya örneğin karşmdakinin bana büyük bir haksızlık yaptığını kabullenmek bu kadar mı zor? Hayat bu ya, herşey olur, bana komaz gibi görünmeye çalışmak ama komasın diye zırh üstüne zırh??

Hani Tyler Durden ne diyordu da çok seviyordun kafasız? Don't try to control everything. LET GO!!!!

vay be, bu tam günlük oldu işte...

not: ssg'nin ekşi sözlük'te yaptığı oyunları izleyeniniz var mı, bu ne be, hiç hoş karşılamadım, tamamen ego diyorum. hah bu da güncel sanal yorumum işte buyrunns

ay son bişi.. msn'de bir çok insanın sırf laf sokmak için kullandığı kişisel ileti yerine de ayrıca hastayım yani:))

Geri döndüm!

2006-12-21T13:23:00.000+02:00

Aman allahım, kabus gibiydi! Bloguma giriyorsun, önce "blog not found", bir süre sonra ise rent a car gibi bir siteye yönlenmeye başladı! Log in olmaya çalışıyorsun, yok, tanımıyor seni! Blogger.com'a mail atmak istiyorsun, oyle bi adres yok anca forumlara yazacaksin onlar da gorurse... Tamam haklarını yemeyelim, gördüler, bakıyoruz dediler.

Fakat onlar bakana kadar ben çözdüm olayı ilginç bir şekilde.

Sonuç: geri döndüm!

Kime söylediysem "ayy back up almamış mıydın gitti mi yazıların" dediler. Bazı yazılarım word'de var bende ama ilginçtir ben şunu farkettim ki yazılarımın gitmiş olma ihtimaline değil, o yazıda verilen linkler, ne biliyim fotolar, videolar ve yorumlarla bütünleşen o interaktifliği kaybettiğime üzülmüşüm.

Bir de bu olay şunu gösterdi tabii ki: sanallik her zaman elinden avcundan kayabilecek birşey. Sanal dostluklar, sanal yazılar, sanal eğlenceler... Yıllarca verdiğin emek hoopp boşa gidebiliyor.

Neyse gene de döndüğüme sevindim.

Ha bi de...

2006-12-06T12:19:00.000+02:00

Ya bi de şunu söylemeden edemicem blog dedin mi 029ur benim için yaa, ötesini tanımıyorum resmen. Cidden, okuyunca, abi ben niye yazıyorum ki, ne yazıyorum ya ben böyle mal mal, yazması gereken yazıyo, kapayalım tüm blogları sadece o yazsın falan oluyorum yaa. Falan oluyorum yaa.. Falan oluyorum yaa...

Büyümek istemeyen kız çocuğu

2006-12-06T11:41:00.000+02:00

Tezer Özlü ile beni Başak tanıştırmıştı. Yaşamın Ucuna Yolculuk adlı kitabını bana verdiğinde, daha kapağından, tuhaf bir yolculuğa çıkacağımı sezmiştim. Bu tuhaf yolculuk bir tek Özlü'nün değil, Başak'ın da yolculuğuydu, çünkü üzerine dolu dolu notlar almıştı. Keyifli bir okumaydı benim için.

Tezer Özlü 42 yaşında kanserden ölmüş. Hala yaşasaydı neler yazardı diyeceğim ama sanırım kanser olmasaydı da yaşamayı seçmeyecekti...

Bu ayki Varlık dergisinde Sennur Sezer, "Tezer Özlü adlı kız çocuğu" başlıklı bir yazıyla yazarı anmıştır. Bu yazıdan bazı alıntılar yapmak istedim:

"...Peki nasıl bir kişiliktir Tezer? Bence bir dişi Peter Pan!.. Ben Tezer Özlü bir öykü kahramanı olsaydı, Peter gibi büyümemeyi mi seçerdi diye düşünürüm. Çünkü "kaçıp gitmek"ten ilk o söz etti galiba. Gerçek yaşamın sokaklarda olduğundan..

...Tezer'in karşı olduğu ilk şey güvenli bir yaşamdır zaten: "Düzen ve güven kadar ürkütücü birşey yoktur. Hiçbir şey. Hiçbir korku... Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece dur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç. Anlamsız konuşmaları dinle, galerileri ge, kahvelerde otur - artık hiçbir yerdesin."

...Tezer Özlü bir kız çocuğuydu. Büyümek istemeyen, büyüme sancılarından kaçamayan bir kız çocuğu...Onun anısı için yapılacak en yerinde şey, çocukların çocukluklarını yaşayabilecekleri, kaçıp gitmek istemeyecekleri bir dünya yaratmak belki de..."

City sun sets over me...

2006-11-30T02:05:00.000+02:00

offf offf başka hiçbirşey dinlemek istemiyorum bir süre, başka türlü, başka...
Thom Yorke&PJ Harvey'den gelsin, the mess we're in:

Trafik, sinema, tiyatro filan...

2006-11-26T21:28:00.000+02:00

İstanbul'a aşık biri olarak trafik artık canımı fena derecede sıkmış durumda. Şu capon işi arabalar da girerse bizim piyasaya, yandığımızın resmidir, kıyafet rengine göre araba alan ailelerin artacağı kesin... Napıcaz, nasıl yaşıycaz cidden kafa yormaya başladım. Annem geçenlerde Antalyaya falan mı taşınmak lazım napmak lazım diyince hakkaten durumun vahimliğinin herkesi sarstığını anladım. Taksi şöförleri de her gün aynı geyiği çeviriyolar.
Neyse... O kadar uzun zamandır tiyatroya gitmiyordum ki, Sertaç'ın hatırına iki kez gittiğim Ayıp Ettik ve sonrasında Ayşen İnci'nin davetiyle ekipçe gittiğimiz Tek Kişilik Düet, iyi geldiler valla. Ha bir de SINAV filmini niye her kanala çıkıp yaa gidin valla çok güzel yemin ederiz çok güzel demek ihtiyacı duyuyorlar merak ediyordum, gidip görünce anladım, önyargının farkında olup gerçekten güzel olan bir filmi kurtarma çabasıymış. Dışardan bakınca, "Okul" gibi saçma salak bir film gbi görünüyordu, üstelik Van Damme'ı oynatarak seyirci kapma çabasına girilmiş gibiydi, gerçekten gitmeyi düşünmemiştim ilk zamanlarda ve Hokkabaz'ı tercih etmiştim. Hokkabaz'ı da gayet samimi ve iyi kotarılmış sevimli bir film olarak görmüştüm. Fakat SINAV'ı izledikten sonra nedense Hokkabaz'a bok atasım geldi. SINAV bence gerçekten başarılı bir film olmuş. Hataları eksikleri elbette vardır ama ben oyunculuklardan, senaryodan ve özellikle seçilen müziklerden çok etkilendim. Kurgusu ise tamam son teknoloji, işte avrupai falan fıstık ama biraz göz yorucu kanımca.

Şunu söylemeden edemiycem, türk filmlerine türk tiyatrolarına gitmeyen kitleyi anlamıyorum. Tabii ki Matrix'i yapamıyoruz daha. Tabii ki Avrupa sineması veya Hollywood çok daha başarılı. Senin Türk filmine gitmemen, "yabancı filmler daha başarılı" gerçeğini bir adım öne götürmüyor. İzle, sonra neden beğenmediğini, hatalarımızın neler olduğunu veya sen olsan napardın'ı anlat, biz de feyz alalım dimi canım benim? ve ben şunu savunuyorum, bu ülkede güzel şeyler de oluyor. O yüzden yorma beni, git izle şu filmleri tiyatroları konserleri. hadi canım. hadi güzelim.

Geniş Açı.. Son Fin

2006-11-22T00:43:00.000+02:00

Yıl 2001. İlk iş deneyimim. Taksim Ağa Caminin karşı sokağında sarmaşıklarla kaplanmış çok eski bir binanın birinci katı. İki yıl. Serdar, Refik. Melisa, Elif, Övül, Fırat...Altyazı'nın doğuşuna tanıklık.. Gurul the cat. Soba üstü portakal kabukları... Benim için mükemmel deneyimler, anılar...

Yıl 2006. Geniş Açı 50. sayısında son fin dedi. Kalbim buruk.. Güzeldi be çok güzeldi... Yeni projeler yapacaklarından eminim, hasretle beklemekteyim.

Acımadı kiii..

2006-11-20T02:07:00.000+02:00

Görmemişin dövmesi olmuş, tutmuş bloguna koymuş.

MOGWAI

2006-11-05T04:19:00.000+02:00

Ayin gibiydi... Özel bir anda olduğunu hissediyordun. Susuyordun. Zaten susmak durumundaydın ama yok öyle değil. Sanki itaat ediyordun. Orda ciddi bir iş yapılıyordu, sana güzel ve kaliteli müzik dinletmek için sanattan çok zanaat yapılıyordu sanki. O ne ciddiyetti. İşine aşık ve işini kusursuz yapmak isteyen işçilerdi onlar sanki. Müzik işçileri. Her parçada değişen gitarlar.

Take me somewhere nice çalsaydı çok daha tatmin olmuş ayrılacaktım ama olsun. mp3 sağolsun.

Sabahlar olmasın

2006-11-03T07:04:00.000+02:00

bir link
üzerine bir geyik
biriki anı
üçdört anı
tamam, baya anı
iki kahkah
bi kohkoh
günaydınnn istanbul kardiş (böyle de bi dizi vardı sanırsam)

Ardımdan deli diyorlar, belki de yalan değil

2006-11-03T01:26:00.000+02:00

İçimi uzun zamandır yakmamıştı bu tarz bir şarkı

İncesaz söylüyor, biz mest oluyoruz...

psikosomatik

2006-11-01T05:30:00.000+02:00

- bardağın yarısı dolu, polyanna en akıllımız, sevelim sevilelim, mutluluk saçalım, pozitif düşüncenin gücü değil mi ya değil mi ya ıvırzıvırzırvazırvazırva..

- aa duymadın mı, polyannaya tecavüz etmişler, neyse en azından.. kurtardık demiş.

diyip çıksaydım keşke odadan.. bunu niye yapamıyorum konulu terapi arıyorum

Bana mail gönder, "bana"!!

2006-10-22T18:05:00.000+03:00

Forward mail denilen mailleşme o kadar aldı başını gitti ki artık nefret ederek açıyorum e-posta kutumu. Bir açıyorum, otuz mail almışım, yirmidokuzu forward edilmiş bir karikatür, bir powerpoint, bir şiir, bir foto.... Artık açmaya, ektekini indirmeye bile üşenyorum, açıkçası çoğunu okumadan siliyorum.

Ama ya kişiye özel gelen e-postalar? Nasılsın diye soran, nerelerdesin diye soran veya birşey soran, üç kere beş kaç ediyodu ya bile dese, bana desin! Böyle e-postalar aldığımda mest oluyorum. Mektup tadı işte, anca...

Bana kişisel e-posta atan bir Korkut Bey vardır. Korkut Bey'le 2001 yılında bir belgeselde çalışmıştık, kendisi yönetmendir. Çok değerli bir insandır. Onunla yıllardır yüzyüze görüşmedik ama hiç de kopmadık, e-posta sayesinde. Hatır sorarız, hayatımızdaki gelişmeleri anlatırız, harika bir his.

Son zamanlarda bana ve birkaç arkadaşına kişisel e-posta atan Lynn var. Afrika'da veterinerlik yapıyor ve orada yaşadıklarını anlatıyor, fotoğraflarla süsleyerek. Ne kadar özel...

Erdem sağolsun, müzikler yollar, hatır sorar ses verir taa nerelerden...

Onuralp'le Duman konserine gittik ya, aldım çocuğun elinden telefonunu, foto çektim. Sağolsun atmış bilgisayara, göndermiş, bu da bana özel, oh ne güzel.

Ama uzun zamandır aldığım en özel e-posta Bahadır&Melike'den oldu. Dünya güzeli kızları Ece'ye doğumgününde aldığım kıyafetleri giydirmişler, fotoğrafını çekmişler sırf bana göndermek için, ve bayramda bunları giyeceği notunu eklemişler. Ya bundan daha özel ve güzel bir e-posta olabilir mi? Hediye gibi geldi valla. Hatta gibisi fazla, bayram hediyemi aldım resmen!!!

Forward mail'e hayır, kişisel e-postalara evettt!!! Mümkünse... İçinden geliyosa...

DUMAN@MOJO

2006-10-22T16:50:00.000+03:00

Gene mükemmeldiniz gene beni mest ettiniz. Seviyorum uleaynn seviyorum hastasıyımm. Batu Baba da çıktı zevk iki katına çıktı.

Cumartesi Mogwai'deyim. Gene mest olucamm yaşasın.

Bulamadım...

2006-10-17T17:09:00.000+03:00

Kış geldi ya, hah, tamam, hemen grip ol aferim sana. Burnumu çekmekten ölücem, rezalet. Allahtan bu ara işimi evden halledebiliyorum ama dün öyle olmadı, gittim işe. Dönüşte bir de yağmur, ohh harika. Baktım AKM'nin oradaki Bostancı dolmuşlarının kalktığı yerde dolmuştan eser yok ama insan kuyruğundan bir şaheser yaratılmış. Çiseleyen yağmur, dondurucu soğuk ve benim hastalığım bu şaheserde birleşirse hiç hoş olmaz diye düşünerek otobüs kuyruğuna baktım. Güzel, yaklaşık on kişi var ve otobüsün kapıları açılmak üzere. Bunu bekleyebilirim.Bekledim de... Benden baya önde, hatta nerdeyse sıranın önünde bir çocuk dikkatimi çekiyor. Walkman dinliyor, böyle büyük kulaklıkları var, giyimi kuşamı, saçı başı ve tavırları hoşuma gidiyor. Beklerken, sıkılırken hep yaptığım şeyi yapıyorum işte, insanları inceliyorum, hikayeler düşünüyorum. Bu çocukla tanışırmışım falan... O arada kapı açılıyor, insanlar otobüse doluşuyor, çocuk benden baya önce bindi, acaba otobüsün içinde onu tekrar görecekmiyim düşüncesi var kafada. Neyse attım biletimi, arkalara doğru geçiyorum, bir de ne göreyim, daha dolmamış bir çok yer ve bu çocuk en arkalarda, yanı boş, pencere kenarında oturuyor. Biraz tereddütten sonra, o kadar yer varken gidip yanına oturuyorum. Önce hoşuma gidiyor bu yaptığım, daha sonra düşünüyorum, ee, sağına oturdum, hiç bakamıyorum ki şimdi çocuğa, bari karşısına otursaydım.. İyi de o zaman çok belli olcaktı, öküz gibi suratına mı bakacaktım? E hemen karşısına oturmasaydın da ne bileyim daha önlerde oturup onu görebileceğin bir yer seçseydin? Aman neyse ya. Bu arada ipodu var, benimkinin aynısı, ve çok yüksek sesle dinliyor ama ben daha ne dinlediğine kulak kabartmadan arkadan biri omzuna vuruyor, efendim diyor bizimki gayet kibar, arkadaki adam sesini biraz kısar mısın diyor. Oha hiç böyle şey duymadım, walkman'den, kişisel bir aygıttan çıkan azıcık ses bir başkasını rahatsız etsin... Bizimki de "haydaaaaa" diyor zaten ve önüne dönüyor. Sesini azıcık kısıyor, ama azıcık, ben hala ne dinlediğini duyabiliyorum. Sanırım Zuhal Olcay çalıyor, şaşırıyorum, yabancı birşeyler dinlediğini sanmıştım. Şarkıyı bilmiyorum galiba, ama hoşuma gidiyor, sakin, güzel bir şarkı. Bir ara yola dalıyorum, unutuyorum yol arkadaşımın dinlediklerini, sonra tekrar hatırlayıp kulak kabartıyorum: Sensiz Olmaz - Bülent Ortaçgil çalıyor. İçim ısınıyor. Söylemeye başlıyorum şarkıyı, sessiz, ama dudaklarım hareket ediyor.

Yine kendi kendime sormadan duramadım
Niye seni böyle istiyorum diye, bulamadım...
Sensiz olmaz, sensiz olmaz...

Hani hep kitaplarda okuruz ya, iki kişi otobüste tanışır, vapurda tanışır, bankta tanışır, durakta tanışır... Nolur şimdi ben bu çocukla bir sohbete başlasam diyorum, gene kitaplara bırakıyorum sonra bu tanışmaları...

İneceğim durağa geliyor otobüs, iniyorum. Hoşçakal yol arkadaşım, aç sesini sonuna kadar müziğin, aldırma!

Okay!

2006-10-16T02:10:00.000+03:00

Gecenin bir yarısı MovieMax'te Eternal Sunshine of the Spotless Mind oynarsa, ve üçüncü kez izlersen...Diline Everybody's Gotta Learn Sometime takılır ve filmin son cümleleri bir de...

Joel: I don't see anything I don't like about you. (Sende hoşlanmadığım hiçbir şey göremiyorum)
Clementine: But you will! But you will, and I'll get bored with you and feel trapped, because that's what happens with me. (Ama göreceksin. Göreceksin ve ben de senden sıkılıcam ve çaresiz hissedicem çünkü bana hep bu olur.)
Joel: Okay.
Clementine: ? Okay
Joel: Okay

Okay: İşte aşkın özü. Herşeyin iğrençleşeceğini bile bile bir aşkı yaşamak istemek...

Gündem

2006-10-12T23:22:00.000+03:00

Orhan Pamuk, 2006 Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Konuyla ilgili polemikler ise dizboyu. Televizyondaki yorumlardan çok, ekşi sözlük ve itü sözlükten takip ediyorum da, of ki of, sevineni sevinmeyeni, kızanı, nefret edeni, vermiş veriştirmişler. Tavsiye ederim, takip edilesi tartışmalar.

Ben bir Kara Kitap ve Sessiz Ev hayranı olarak, bu ödülü almasına sevindim ve politik polemikleri yersiz buluyorum açıkçası. Ama gerçekten tartışılması ve irdelenmesi gereken bir konu olduğunu kabul ediyorum.

Müsait Bir Yerde İnebilir Miyim?

2006-10-10T12:20:00.000+03:00

....
Böyle oluyor işte savrulan zamanla... Böylesi daha kolay geliyor herkese. Savur gitsin zamanı. Öyle ustalıkla çarçur et ki yılları, adına kader densin. Büzüldüğün köşeden arada bir başını uzatıp "Yıllar su gibi aktı"de, ama sen hareketsiz durduğun için zamanın öylece, gıyabında ilerler göründüğü hiç aklına gelmesin. Zamanı düşmanın bil, onu amaçsızca tüketenin sen olduğunu unuta unuta...
Karin Karakaşlı

...........

2006-10-10T00:04:00.000+03:00

ilişkiler çok emesenleşti ya

Sonsuz KızKardeşim

2006-10-04T23:51:00.000+03:00

Seni çok özledim, dünya alem duysun!

Şizo

2006-10-02T12:40:00.000+03:00

Sakin, dinlendirici müzikler eşliğinde uyumak, sarhoş olmak, sevişmek, yüzmek, susmak, ağlamak, dans etmek, gülmek, unutmak istiyorum.

Rüyamdan sakin uyanmak, günü sakin yaşamak, kana kana su içmek, doya doya bir çiçeği koklamak, kilometrelerce koşmak istiyorum. Bir balık gibi yüzmek, bir yılan gibi sürünmek, bir sinek gibi duvara yapışmak istiyorum. Kusana kadar yemek yemek, katılana kadar ağlamak, bayılana kadar kahkaha atmak, sesim kısılana kadar bağırmak istiyorum. Resim yapmak, fotoğraf çekmek, boyamak, boyanmak istiyorum Gökkuşağına değmek, yerin dibine geçmek, gurur duymak, utanmak istiyorum.

Durmak istiyorum.

Çok şey istiyorum.

Hiçbir şey istemiyorum.

2005

Freecell

2006-09-29T01:14:00.000+03:00

Bilgisayarını açtı... Canı sıkılıyordu, ne yapmak istediğini bilmez haldeydi, kendine bir süre tanımak, biraz kafasını boşaltmak istediğine karar verdi ve freecell’i açtı... Bu oyunu çok seviyordu, hem hakikaten biraz da olsa gerçek hayattan kopabiliyor ve kafasını boşaltabiliyor, hem de eğleniyordu... Başladı oynamaya... Bir el oynadı, başardı... İkinci oynadığında daha öncekilerde yaptığı gibi spontane değil de planlı programlı oynamaya karar verdi, mantığını hareket ettirerek... Bunu buradan alırsam orası açılır, hıh şu da şunun üstüne gelir.... Olmadı... Kazanamadı... Bu “kazanamamak”, onu bir şekilde gururlandırdı. İşte, dedi, benim hayat felsefem doğru demek ki, herşeyi kuralına göre yapmak, planlı programlı mantıklı gitmek, başarmak demek değil, spontane, doğal yapılan şeyler çok daha iyi...
Sonra bu gururla yeni bir oyuna başlayarak kendi “spontane” felsefesine geri döndü.Kendine (mi dünyaya mı) ispatlayacaktı ki, doğru olan buydu...Oynadı, hırsla, ama doğal, düşünmeden... Kaybetti....
............................

Düşündü......
Evet, hayat hiçbiri değildi, hayat hiçbir zaman kesinliklerden oluşmamıştı, ve bu cümle bile kesin değildi... Hayat tesadüflerden ibaretti belki de, en sonunda aklı buna yattı.

Sonra... sonra başa döndü... Canı sıkkındı, omzunda hayatın yüklerini taşımaktan yorgun bir şekilde bilgisayarını açmış, basit bir oyun oynayarak kafa dağıtacak yerde, oyunu bile felsefe haline getirmiş, hayata indirgemişti...

-YALNIZCA AY-

2006-09-25T11:17:00.000+03:00

Sen piyano çalıyordun. Sen yalnızca piyano çalıyordun... Sen seslerle oynuyor, notalarla sevişiyordun. Sen uzun cümleler yaratıyordun sol anahtarıyla başlayan. Acıyı yaratıyor, şarkısını söylüyordun. Mutluluğu yaratıyor, şiirini okuyordun...

Sen bir tiyatrocuydun. Sen sadece bir oyuncuydun... Sen kelimeleri mimiklerle birleştiriyordun, sen rollere soyunuyor, tiplemelerle birleşiyordun, sonra bir dünya yaratıyordun, içine her türlü rengi katıyor, renk cümbüşleri yapıyordun.

Sen dansediyordun. Yalnızca dans... Usul usul dönüyor, müziğin içinde kendini kaybediyor, korkusuzca savruluyordun... Sen uçuyordun. Sen kanatlar yaratıyordun. Yukarıdan görüyordun her doğruyu ve her yanlışı... Sen zariftin, dönüyor dolaşıyor, aynı yere konuyordun.

Sen bir gezgindin. Her yeri keşfediyor, her insanı tanıyor, her öyküyü giyiniyordun. Herkesi sen sanıyor, herkes oluyordun...Herşey senindi, sen birçok şeydin...

Sen bir kelimeydin. Telafuzu zor, her dilde aynı, en çok kullanılan kelimeydin.... Cümleler istiyordun sen, yalnızlık değil! Tek başına bir şey ifade etmek istemiyordun. Dolanmak istiyordun dillere, bunu da başarıyordun.

Sen bir canlıydın... Yalnızca bir canlı...Nefes boşuna alınmaz diye düşünüyordun. Her nefesi yaşıyor, her gözyaşını hissediyordun. Gülüşler yaratıyordun, sırf sana ait olan...

Sen bir ışıktın. Hiç de parlak değil... Yalnızca bir ışık... Kendi kendine, kendi başına, yansımasız, iddiasız, ama karanlık değildin en azından, ışıktın sen...

Sen bir aynaydın. Dünya senden görünüyordu ama sen yanıltıcıydın. Dünya bir lunaparktı ve sen de o yalan ayna! Hep huzuru gösteriyordun, sana bakan karanlıkken... Oysa hiç huzur yoktu içinde. Sana bakıyordum, yalanı görüyordum.

Sen, aya bakıyordun. Sadece bakıyordun ve ben seni seyrediyordum. Sırf seni...Ve anlattım işte seni...Yalnızca o gece düşündüm bunları... Sen aya bakarken...

Sen benim seni anlamamı ve anlatmamı bekliyordun. Ama sadece aya bakıyordun

1997

GAMZE

2006-09-25T01:32:00.000+03:00

Genç kız tırnaklarına baktı: Uzun, düzgün tırnaklar... Onları sevmediğini düşündü. Hep başka kadınların ellerini inceler, keşke tırnaklarım şöyle olsa diye kimini beğenir, kimini elerdi... Tırnaklar ona göre karakter belirleyici faktörlerden biriydi yalnızca. Dişler, burun, ayakkabı gibi... Saç gibi...

Saçları... Gür, uzun ve güzel saçları vardı. O güzel olduğunu düşünmüyordu. Gür ve uzun olduklarına ise bir itirazı olamazdı. Zaten annesi neredeyse bebekliğinden beri upuzun saçlarla gezdirirdi onu. Bir gün sıkıldı prenses kız olmaktan. Gitti kestirdi bebek saçlarını... Etrafındakiler beğenmedi. Ama o beğendi. Bu ona yetti...

Genç kız pencereden dışarı baktı. Kışı oldum olası sevmişti. Ama bu kış.. Ahh bu kış... Öyle sert geçmişti ki bu kış...Bedenini üşüten hava koşullarının yanı sıra ruhunu donduran olaylar yaşamıştı. Yaz... Bunaltıcı, karaktersiz mevsim... Bu sene biraz sevse miydi yazı? Biraz ısınsa mıydı vücudu, kansız soluk rengi koyulsa mıydı, yüreği erimeye koyulmuşken?

Yüzü gülse miydi azıcık? Gözleri ele vermese miydi hüznünü bu kadar açık?

Gamzeleri mi çıksaydı?

A senin gamzelerin varmış? Hiç dikkat etmemiştim.... mi deseydi en yakınları...

2003

**Melis'in Yeri**

Mary ve Max

bana yolculuk başlasın

Efes Pilsen One Love 2009

Melis

KriZlerdeyiZ

Video Klip Çalışmam

gene deftere çiziktirmişim...

deftere çiziktirmişim....

Perihan Mağden'den..

Kadın-erkek filan....

%&^+%'%^++&%/

Carpe Diyemiyem

Sen ben o biz siz onlar...

here we go again...

Yine Yeni Yeniden...

Bitsin: Yeni Yıla Nasıl Girersen Öyle Geçer

Kısa kısa...

ayüf

and the..

Ayrılıklar sevdaya dahil kadar güzel bir laf daha varsa nedir

apartılmış üsluplu yazı

bugün

eeaahh yeter beaaaa

gel biraz konuşalım...

your goddamn playground

canım suha hocam

sapanca kaçamağı

KISA FİLMİM YOLCU SONUNDA YOUTUBE'DA

çok.

bir garip blog halleri

we are the earth intrudersss- LIVE

son son olan biten

ayağında kundura

Melike Ilgün'ün yazısı

dostluk

aşk ve gurur

senin de zaten hiç gücün yok...

Türk Rock’ı ve Dişler…

paris, seni seviyorum, tabii kendimi de...

sevgili günlük 2...

Ha bi de...

Nilüfer

müzik müzik müzikkk

sevgili günlük...

A La Claire Fontaine

Dert Üstü Murad Üstü veya düşün düşün moktur işin durumları

Olur Hipopotammm...

vatevır

hepi börtdeyy

Ahhh, saf-i aşk!

Unpredictable Consistency

Sobelendim

öylesine bir post

black mamba

Hayal Ev1

Hepimiz Ermeniyiz diyebilmek bize birkaç gömlek büyük

SU ÇATLAĞI

upffff

Bazı sorulara cevaplar

Dolores/Angel Fire

KOKU

Şerefe Hatıralar

Bir reklam

....................

Mutlu oldum şımardım

Annem bana konç ördüüü

eet eet taamdır

ne bilim

Oğluma Hikayeler'den

Bir reklam

2007nin ilk postu

Kendime ithaf, evet kendime

same ol' story

2007

Nefes Alabiliyorum

Çok acayip

Geri döndüm!

Ha bi de...

Büyümek istemeyen kız çocuğu

Melis'in Yeri